d_b

taşındık.

2011-04-15T10:59:00.000+03:00

bıktım sorunlardan.
mündemic.net'teyim artık.
gel.

Banana

2010-12-22T00:48:00.000+02:00

Bir çok şeyin içinin boşaldığının farkındayız, evet. Boşalan ne varsa içimize doluyor. Misal az önce yediğim muz; kabuğunun içi boş şu anda. İçi şu anda midemin dehlizlerine doğru hızla ilerliyor. Muz, sindirimi en uzun süren besinlerden biriymiş. Şu 21 aralık gecesinde sindirimi uzun bir besin tüketmem çok sorun olmayabilir, ne de olsa yılın en uzun günü, tam tamına 14 saat 27 dakika. Takip eden dört gün boyunca muz yiyebilirim yatmadan hemen önce. Dört gün boyunca gece tam tamına 14 saat 27 dakika.

Sindiremediğimiz şeyler de var. Uzun seneler boyunca sürüyor. Tabi bunlar besin değil.

Zaman söz konusu olduğunda...

neyse boşverin.

ismiyle müsemma...

2010-10-21T22:19:00.000+03:00

15 Ekim Cuma günü, öğleden sonra bizim kattakı küçük toplantı odasında, yeni bir projenin hummalı çalışmalarını yapıyoruz. Bir kişi eksiğiz. Odadaki herkes için ayrı bir anlamı var o gün orada olmayan kişinin. Ondan örnek alır gibi her şeye rağmen yola devam etmeye çalışıyoruz. Onun payına düşenleri de biriktiriyoruz, geri döndüğünde hemen bize yetişebilmesi için. Ya da dönsün de yetişmese de olurdu. Bir süre sonra IK dan gelen tüm çalışanlara gelen maille herkes olduğu yerde donup kalıyor: "beş gündür yaşam savaşı veren Hülya arkadaşımız Hakk'ın rahmetine kavuştu".

Derin bir sessizlik hakim. Herkesten saklamaya çalıştığım ve metanet, dirayet gibi kılıflarla gözlerden uzak tuttuğum çaresizliğim gözlerime doğru hücum etmeye başlıyor. Dayanamayıp odadan çıkıyor ve kendimi tuvalete kitliyorum. Yaklaşık 15 dakika sonra odaya dönüyorum. Herkes hala olduğu yerde çivili halde. Günlerdir Allah'tan ümit kesilmez diyerek sürdürdüğüm ve bir süre sonra akıbeti mucizelere kalan bekleyişim, zihnimden de bir an olsun atamadığım ihtimal yönünde son buluyor. Akrep, içimde bir yeri tam orta yerinden sokuyor.

Yarın vefatının üzerinden bir hafta geçmiş olacak. Yedisi okunacak Süleymaniye'de, evlerinin hemen bitişiğindeki camide.

Bu akşam yemekten önce tv ye bakarken, bir haber bülteninde O'nun ismini duydum. Kaza mahaline yakın bir güvenlik kamerasından kazanın nasıl olduğunu yavaş çekimde izledim bir kaç kez. Akşam ofisten çıkmadan önce ise facebook, bana ortak tanıdıklarımız olduğunu söyleyerek O'nunla arkadaş olmamı öneriyordu. Geçtiğimiz bir haftayı ise sormayın hangi işe göz atsam, O'ndan ya bir mail, ya bir evrak. Çekmecemde doğum günümde seçtiği ve sonra benim rengini beğenmediğim için değiştirttiğim kol düğmeleri, dolapta hediye ettiği gömlek...

Henüz taşınmadan önce, ilk ofisimize geldiğindeki halini hatırlıyorum. Henüz departmanları belli olmadığı için bir süre yer sorunu çekti. Masası bir kaç kez taşındı ordan oraya, en son çaprazımda oturdu uzun bir süre..Aynı servisteydik, kısa sürede kaynaştık, sululuklarıma ve ukalalığıma tahammülde sınırları zorladı.. Bir süre sonra ortak projelerde çalışmaya başladık farklı departmanlarda olsak da. Çalışmalarımız yoğunlaştı, muhabbet ilerledi, ilerleyen zamanlarda kardeşlerini, arkadaşlarını tanıma imkanı buldum. Bazı akşamlar çıkışta oturup lafladık, bir şeyler yedik, kardeşlerini bowlinge götürdük, sohbet ettik, kavga ettik, hayallerimizden bahsettik, dedikodu yaptık, darıldık, barıştık. Bilmem gereken şeyleri bilmediğimde gizlice O'na sorardım, şehirlerarası seyahatlerimde 3g modemi emrime amadeydi, ara sıra O'na çikolata alırdım, sabah erken kalkmam gerekiyorsa, beni sabah uyandırması kaydıyla geçerken O'nu da alır işe giderdim, bana zorla çiçek aldırırdı, başıma gelen iyi şeylerde bana ilk çiçek gönderen hep O'ydu. Hep sol elini kullanırdı bir şeyler anlatırken, eliyle konuşurdu, ben indir o elini diye bozuk atardım. İnatçı ve hırslıydı, tuttuğunu koparan cinsten. Konuşmalarımız genelde benim kahakalarımla, O'nunsa "ne uyuzsun, ukala" yanıtıyla son bulurdu. Uzun bir liste var...

İki senelik sürede arkadaşlıktan öteye ahbap olmuştuk. Zekası, hırsı ve içindeki açmazlarıyla O'na hep imrendim ve kendime yakın buldum.

Kazadan en fazla bir ay önce yeni bir bölüme geçmişti.Bir ara yanına uğradım ve bahçeye çıktık. Yeni yerinden, yuva kurma planlarından, önümüzdeki bir senede neler yapacağından konuştuk. Buruktu biraz, bastırsın diye benim yakınmalarımı dinlemişti. Yağmur geliyordu, içeri geçtik, masalarımıza döndük. Kazanın olduğu akşam, sadece bir kaç saat önce ise kısa bir toplantı yapmıştık, yine sol elini indir demiştim, benim toplantım var deyip -hep çok işi vardı-alel acele yanımızdan ayrılmaya çalışırken, daha önemli bir işin mi var diye üzerine gidiyorduk..

Sonra olacak olan oldu.

İsmiyle müsemma, Hülya, bir hayal gibi, ayrıldı aramızdan. Sahibine geri döndü. Sevdiğine kavuştu.

Kısa bir süre önce bazı kitaplar istemişti benden bir konuda, bu işi halletse halletse sen halledersin, sen bilirsin demişti. İşlerdi güçlerdi derken hep unuttum almayı, O da hatırlatmadı, haftaiçi dalgınlıkla kitapları almaya giderken yolda buldum kendimi. Geç kaldım bir kere..

Hep çok işimiz vardı. Hep erteledik.

Son zamanlarda ölüm çok fazla geliyor aklıma, ya da yaşam-azlık fikri. Sorular vardı vs. Sanki kendimi çağırmış gibi hissediyorum öte yandan yerine getiremediğim bir söz içime oturmuş gibi.

Oysa demişler ya her ölüm için erken, hep bir hazırlıksız, hep bir uzak...öyle değil. Giderken bile gizlice bilmediğim bir şeylerden haber verdi ya da unuttuğum bir şeyi hatırlattı.

Hasılı, Allah var, güzel insandı. Dostumdu, kardeşimdi.

Her an için şükürler olsun.

Rabbim rahmetiyle muamele etsin, mekanı cennet olsun.

Şayet bu yazıyı okursanız, yazan-okuyan arasındaki hukuka güvenerek, sizden ricam lütfen O'nun ruhuna bir Fatiha yollayın. Yalnız bırakmayın

2010-09-15T23:27:00.002+03:00

Neredesin?

Çok sıkıştım babacığım

2010-09-01T00:56:00.000+03:00

Madde incelendikçe, atom altına inildikçe yani, her şeyin belirsizlik üzerine kurulu olduğu artık ağızlara sakız. Henüz taşlar kafamızı yarmaya devam etse de, insanlık sonunda belli bir noktaya gelmiş bir kaç bin yıldan sonra. Hoş, bunun başlangıcında da daha suya sabuna dokunmadan aynı şeyi söyleyen arkadaşlar olmuş. Okuyoruz kitaplardan. Artık bunlar aklıma takılmıyor.

"Baba, daha gelmedik mi?" demekten alamıyorum kendimi son zamanlarda. Bu arada, burada, dışarıda,siz neredesiniz bilmiyorum ama çılgın bir rüzgar var. Bunu sorabilmek için bir de Baba figürü lazım. Geçenlerde biri demişti, kim demişti hatırlamıyorum, "bu Türk milletinin babalarıyla olan sorunsalını çözersek zaten uçucaz, kimse tutamayacak bizi" diye. Bu dediğim sembolik bir baba, yani en azından yolun neresinde olduğunu falan söyleyen, seni susturmak için çikolata, şeker emsali şeyler tutuşturan eline falan. Hayır, babamla ilgili sorunlarım aynı sizin gibi artık bir yerlerde kemikleşti ya da kıkırdaklaştı. İskelet yerine oturdu, artık topu ona atmaya niyetim yok. Sembolik bir baba bu. Bu soru, günlük çıkmazlar içinde, ömürlük sorunlara dair devamlı bir işaret bekleyen ama hep bekleyen beni işaret ediyor.

İşaret bekleyen beni işaret ediyor. Tekerleme gibi. Bunlar çok klasik artık değil mi? Ama yeni bir şey söylemeye kalktığımda, dönüyor soluklanıyor şöyle bir dolaşıyor ve yine buraya geliyor. Bu yüzden yeni bir şey yok.

Ellerim arkada kenetlenmiş avluda yürürken, zihnimin(burada kalbimin demek istemiyorum, romantizm hakkaten yapışkanlı sinek kağıtları gibi) bu çılgın rüzgar hızı çarpı on şiddetinde fırıldaklar dönüyor ama, ama gel gör ki hepsi aynı yere bağlanıyor. Kafamı göklere çevirip, baba daha gelmedik mi diyorum.

Maddenin müphemiyetini dillendire dillendire, oynaya oynaya, döndüre döndüre işte hallaç pamuğu misali evrilip çevriliyor içersi de.

Şunu da söylemeyilim. Söylemeye meyilliyim, sizden de bir şey olmuyor. Siz burda herkes, herkes burda ben. Ama bunu kısık sesle söylüyorum genelde ya da içimden. Çünkü bir ümit (komik, bunu Ümit söylemişti hakkaten) söylediklerinizden sonra, yani kafamı kaldırıp yemlenmekten şöyle bir kafamı kaldırıp etrafa bakıyor ve tekrar yemlenmeye devam ediyorum.

Sonlu olabilmenin, sonsuz tariflerini defterime kaydedip duruyorum. Ölemiyorum. Beş üç ve altı dört kapıları alıyorum. ama o en uçtaki iki taneyi hiç çıkartamıyorum. Sonra mars ( Mars var mı hakkaten? hiç gitmedim de, bence yok).

Dilim, yazmaktan ucu kütleşen uyuz kalemlere döndü. Hiç, gam almıyorum, gam bile vermiyorum. Kimsede de kalemtıraş yok maalgunne.

Bu bir şikayettir. Bundan sonra devam edecek olan şikayet etmek olacaktır. Olacak olan budur. Bu bakımdan, babacığım, artık söyler misin ne kadar kaldı? Çok sıkıştım da..

Kendi ağuşumda kırgın ve aksiyim.

2010-08-24T01:38:00.000+03:00

...

Hata yapmak

fırsatını Adem’e veren sendin

bilmedim onun talihinden ne kadar düştü bana

gençtim ve ben neden hata payı yok diyordum hayatımda

...

Şimdi tekrar ne yapsam dedirtme bana yarabbi

taşınacak suyu göster,kırılacak odunu

kaldı bu silinmez yaşamak suçu üzerimde

bileyim hangi suyun sakasıyım ya rabbelalemin

tütmesi gereken ocak nerde?

***

İsmet Özel - Münacaat

Şu garip denklem, afrikada başında akbaba bekleyen bebe, bardak üstüne bardak deviren mehtaba karşı biz. er-Rezzak. Yarattığımin rızkına kefilim diyor. E Rahmetin?

Esmadan birini anlamak isteyip/çalışıp, bir diğerinin içinden çıkamamak, esmadan esmaya sığınmak(hayır, bir kaçış şeklinde, bir nevi sekarat haline koşmak)..seğirtmek bizimki.

Bu bizler benim aslında, tek kişilik bir muhasebe. İsimler arasında aslın idrakinden mi şaşıyoruz ne?

Güzel bir akşamdı, güzel insanlarla. Ağustos mehtabında, haddim olmayarak tavsiyelerde bulundum. Konuştuklarıma ben bile inanamadım. Kelli felli (hayır, entel muhabbetleri değil!) konuşmalar. Vurgular oturmuş, anlam dağılmıyor, Allah şahid bir menfaatim yok, gittiği yeri biliyor ve doğru yere de gidiyor sözler, gözlerinden belli. Dua etmek lazım.

Heyhat, bu lafları ederken, mehtaba bakıp içbükey aynada bütün hesapların ve fasılların sonunda ilan ettiğim iflas oluyor.

Zorlaştırmasın, kolaylaştırsın. İçinden çıkmaya dua ettiklerimize, çıktık zannıyla hapsetmesin. Korusun, kollasın. Sebepler, sebebimiz olmasın. Başımızı koyacak dizler versin, sırtımız için dayanaklar.

Mekanım cennet olsun, ümidim odur ki her duanın bir vadesi var eninde sonunda.

zihnimde olup bitenler... yoksa işim yaş.

Amin.

Gözlem yoksa gözlenen var mıdır? Bir nevi belirsizlik ülkesi.

2010-08-23T01:28:00.000+03:00

Fatih, sonunda üniversiteyi bitirmiştir. Cebinde elli mark vardır. Ya memlekete dönecek ya da İstanbul'a gidecektir. Bir de İstanbul'u göreyim der...

Uzun bir süre memleketten arkadaşlarının yanında kalır. İş bulma ümidi tükenmiştir. Ertesi gün memlekete dönmeye karar verir ama gelmişken de bir Fener maçına gideyim diye düşünür, öyle ya anlatacak bir şeyleri olsun İstanbul'a dair. Otobüs parasını ayırır. Memlekete dönüşünü bir gün erteler. Maçtan geldiğinde yorgundur.Çantasını hazırlarken evin telefonu çalar, arkadaşları evde olmadığından o açar telefonu. Arayan Mehmet'tir:

-Sa Fatih sen misin?

-As Mehmet benim ya..

-Ne haber, nasılsın?

-Çok şükür be Hacı Mehmet, geldik işte dolaştık iş bulamadık dönüyorum yarın memlekete, sen nasılsın?

-İyiyim ben de şükür, işin aslı ben de çocukları bu yüzden aradım, Şişli'de bir şirket var, orda bir abimiz eleman sormuştu, madem sana nasip yarın bir baksan?

-Olur hacım bakayım da Şişli neresi, nasıl gidilir.

-Şimdi caddeden 87 ye bin...

....

Fatih, yarın Şişli'ye, tarif edilen şirkete gider. Şirketin sahibi bey hemşehrisidir ve onunla aynı ihl den mezundur. Çaylar söylenir, cv verilir, koyu bir sohbete dalınır. Fatih iki gün sonra işe başlamıştır.

...

Günler geçmekte, Fatih, arkadaşlarının yanında kalmaya devam etmektedir. Bir kaç gün sonra yine akşam vakti, yine telefon çalar, Fatih telefonu açar, karşısındaki Yavuz'dur. Yavuz da memleketten arkadaşıdır. Hoş beş sohbetten sonra Fatih Camiinin avlusuna geliyorum hemen çık gel görüşelim der. Fatih, Yavuz ile avluda buluşur. Hasbihal sohbetten sonra Yavuz, "gel seninle bir yere gidicez" der. Fatih'i alır götürür. Daha sonra Samatya olduğunu öğreneceği semtte bir eve giderler. Yavuz, "Fatih, artık burada beraber kalacağız der". Fatih ısrarlara dayanamayarak, en son kiranın yarısına ortak olmak kaydıyla teklifi kabul eder.

...

Yıllar geçer.

Akşamleyin iftardan sonra, montumu bulamayınca biraz da parlayarak evden çıktım. O sinirle tüm Fevzipaşayı turladıktan sonra her zamanki gibi pişman olarak dönüşe koyuldum. Patronum aradı, at meydanına gittim. Müteakiben iki dostum daha katıldı bize. Birbirini tanımayan üç insanın ortak paydası olarak masada oturuyordum. Bu tip durumlarda tarafları kaynaştırma vazifesini kendimde görüp biraz rahatsız olurum ya birbirlerine ısınamazlarsa diye. Yine o hisler basmışken o üç kişi beni on seneden beri olduğu gibi yine rahatlattı. Şanslıydım.

Fatih ile başbaşa kaldığımızla yukarıdaki hikayenin de geçtiği uzun bir sohbete daldık. Nasıl da özlemişim onu. Yıllar sonra bakınca başımızdan geçenlere gülmekten kendimizi alamadık, ne çok şey yaşamıştık ne tufanlar ne bostanlar..

Şimdi balkonda ayaklarımı uzatmış düşünüyorum, ne haldeydik nerelere geldik. Özlediğimiz pek bir şey kalmamış, yitiklerimiz çok. Yaşanmış ve bitmiş. Bunlara rağmen hala umduklarımız var hayattan.

Rabbim veriyor, sonra alıyor da. Ya da tam tersi. Nasipten öte gidilmiyor. Kendi kendimize halden hale girip duruyoruz ve heyhat hükmümüz geçmiyor aslında.

Bugün rüzgarı fazlaca hissediyorum.

Uçurumun kenarındayım hakkaten Hızır.

2010-08-02T00:14:00.001+03:00

neyse, vazgeçtim.

2010-07-21T01:13:00.002+03:00

Kimini dehre şah eder, kimini eyler geda
Her birini bir fen ile fani eyler adem

Salih Baba Divanı.

adagio

2010-07-19T01:30:00.000+03:00

at, dört nalaydı.
ayı, aya karşı.
ayı, o gün ömrünü yarıladı.
at, dolunayı yaraladı.

ten, buz kesti
ağuşum, toz doluydu.
dört nala geçti,
on ve dokuz arası.

hikmetinden sual olunmaz.
O'dur mekin,
tekin olmayan, temekkün eder
ayının bağrında.

şimdi; allegro

anadoludan görünüm.

2010-06-29T01:34:00.001+03:00

size biraz engin yeşillikleri ve türlü türlü haşeratıyla köyümden bahsetmek istiyorum. köyümüz böyle dağlarda ormanların arasında yemyeşil bir yer. burada çeşitli ağaçlar var. bu ağaçlardan zaman zaman odun yapılır. odun yapılırken kütüklerin etrafı biçilir. özellikle çam ağacından odun yapılır. kabukları kıylır ve bu bir nevi atıktır. yolların etrafında meşelerin ve çamların dibine dökülmüş ağaç kabukları ve çam kozalakları yığınları görebilirsiniz. ben görüyorum eminim siz de görürdünüz.

işte bu atıkların içinde zaman zaman başka ağaçların meyveleri ve tohumları da yer alır. şu halde alelade bir orman gezisinde, alelade ağaç artıklarının arasında boy vermiş çeşitli ağaçlar görebilirsiniz. Bunlara örnek olarak ceviz ağacını vebiliriz. son ziyaretimde ceviz fidanlarını oldukça sık gözlemledim. öylece kıyıda köşede, yahut atıkların içinde nasıl da boy vermişler yemyeşil. ceviz ağaçlarını severim. rahmetli dedemin de cevizleri sevdiğini düşünüyorum.

geçen postumda bahsettiğim, son yolculuğumda tam safranbolunun yeni kısmından eski kısmına inen yokuşun başında birden ihtiyar bir amcanın dur yolcu şeklindeki el işaretleriyle yarı bilinçsiz bir şekilde durdum. o da kapıyı açtı ve direk oturdu. ne tarafa gidiyorsun dedi dedim araç yoluna. tamam ben de toprakcumaya gidiyorum. ama dedim ben yolun yarısıda köye çıkıcam dedim yani, yoldan ayrılana kadar bırakırım dedim. tamam dedi. yolumuza devam ettik, sohbet gittikçe genişledi ve akraba çıktık. yedi sülalemiz ve torun tombalak ve henüz bir saat önce hastanede yediği iki serum hakkında konuştuk. vakit hızlıca geçti ve ineceği noktaya yakın, yanımızdan geçip giden traktöre sanki uzanmaya çalışırcasına ah geçti gitti, hazır direktör şeklinde bir nara attı. dedim amca o kadar akraba çıktık ben seni atarım cumaya rahat ol. o da ya yolundan etmeyeyim falan filan, neyse ben bağladım işte uzun etme gel benimle dedim. velhasıl götürdüm onu civarına kadar. inerken a.r.o. serenatları arasında soğuk bir şeyler içmeye, sıcak bir şeyler yemeye bin dörtyüz kerre falan davet etti beni. dedim bekleyenim var, beni beklerler anlarsın ya, iyi dedi gelirsen beklerim. sonra ben u dönüşümü tamamlayıp tekrar yola kapaklanana kadar ardımdan seyretti. akabinde dikiz aynasından gördüğüm ağır aksak istikametine doğru yöneldiğiydi. bunu niye anlattın derseniz, hiç hesapta yoktu, yalnız bir üst paragrafta rahmetli dedemden aniden bahsedince bu da zırt diye çıkıverdi işte. amca, dedeme pek benziyordu. hatta bir iki seneye-belli oluyor bazen- rahmetli olunca iyice dedemvari bir insan olacaktı. bu tip şeyler oluyor, acı ama gerçek her canlı ölümü tadıyor. sur borusu geldi aklıma birden, allah günah yazmasın vuvuzela da geldi şimdi aklıma kıh kıh.

köyümünüz envai çeşit tamirat tadilat işlerini dayımgiller görür. inşaat, elektirk, sıhhı tesisat, bilumum bağ bostan tel örgüsü, ne bileyim kapıydı bacaydı hepsi dayıma bakar. dayımla adaşız. yılın soğuk günlerini kentte geçiren ihtiyarlarımız, ilkbahar sonlarına doğru köye damlamaya başlar ve birden tadilat tamirat işlerine girişirler. gariptir bütün yaz bunlarla geçer. her sene herkes nerdeyse tüm evini baştan aşağı yaptırır. gariptir. ben anlamam. neyse, dayımın bu sene faaliyetlerine bir zanaat daha eklemiş ablamın dediğine göre. o da damda koyun klonlama. bir tane koçu var salıyor çayıra çimene, gelince bu kimin dedim, o dolly dediler dayım klonladı damda. komikti yani hehe. neyse bu sene yine bir yenilik arıları bal vermiş, herkese gururla ikram etti köy ortasında, e ben de tattım tabi, güzeldi. bu arıları kışın şeker veriyormuşsunuz nasıl veriyorlarsa artık, onlar da bal yapıyorlar. arılar mübarek hayvanlar.

işte bunlar köyümüzden çeşitli haberler.

yolculuğum sırasında, ne alaka bilmiyorum kuş uçmaz kervan geçmez bir benzin istasyonunda durarak altı adet mum ve bir gazoz aldım. gazozu içerken ismine baktım. niğde gazozu yazıyodu. vay bu muymuş dedim niğde gazozu o meşhur. ama rastlaştığımız nokta çok ilginç yani. ne alaka kastamonu yolu üzerinde bir tüpgaz istasyonu. hayat ilginç karşılaşmalara her an gebe, olacak olan her yanda olageliyor, oluyor.

sosyal paylaşım ağlarınının tüm cazibesine rağmen, çet yapmaktan vazgeçmiyorum. bu noktada eflatunun mağaradaki gölgeler teorisinden esinlenerek yazmış olduğum bir monologu da sunmak istiyorum.

-naber

-naber dedik.

-alo

-elizabeti izliycem

-ben kaçtım eyv.

hafta sonu konyadayım, beklerim.

Galaktus!! sen varsan ben her türlü varım aga!

2010-06-27T00:24:00.000+03:00

c_indie party

uzun bir aradan sonra kentime dönmüş bulunmanın huzuru içindeyim. şunun şurası üç gün lakin, uzakta geçen beher günler, aylar mesabesinde olduğundan hesap kabarıyor haliyle. Son yolculuğumda- ilginç bir ifade oldu demi- şahsi vasıtamla ilk uzun mesafeli seyahatimi de yapmış bulunuyorum. Sonuç olarak gece/gündür tüm hava ve yol şartlarında ve yüksek süratlerde başarılıyım. O kadar ki giderken sekiz saat süren mesafeleri dönerken dört saatte katetmiş bulunuyorum. Bir süre şehir içi hız limitlerine uyum sorunu yaşadım, ama normale döndüm çok şükür.

ben yokken neler olmuş neler; dünya kupasından favoriler elenmiş, aşkı memnu bitmiş, balkondaki çiçekler solmuş falan,. bunlar muhtemelen ben var olsaydım da olacak olan olaylardı. i surrender diye bir şarkı çalıyor şu an, manidar. denklemin iki yanını sadeleştirirsek, evrensel kümede hiç bir şeyin tamamlayıcısı gözükmüyorum. Mesela belgeseller olur bazen, böyle afili jenerikler hayvanat haşerat abartılı ifadelerle sunulur "4 milyon yıldır dünyamızdalar, bizden önce onlar vardı, kıldı tüydü". Bir gün böyle bir belgesele konu olmayı hedefliyorum. dört milyon yıllık bir traşta, berber koltuğunda uyuyan ve tüm tantanayı kaçıran bir kalorifer böceği gibi. mesela bir hamamböceği kafası olmadan onbeş yirmi gün yaşıyomuş falan. etrafa bir bakın kafası olmadan altmış sene yaşayıp doğan, konan ve göçenler var dimi.

karadenizin hırçın sahillerinden, ılgazın sisli eteklerine, bolunun uzun tünellerinden gemlikin o reçberlerden ödünç falan filan.

bir mekanizma var köy elektrik şebekesinde. şimşek çakınca trafo hemen kapatıyor kendini. bir yerlere yıldırım düşer de tesisat yanar kaygısıyla. böyle köyde iki üç gün elektriksiz falan yaşadım. uçan internetim falan vardı ama girmedim açık söyliyim. iranda motorun arkasında 160 km hızdayken uyuya kalmışlıklarım var benim. Öyle dalarım karanlığa bakınca, öyle mahzenin taaa derinliklerine giderim neler hatırlarım neler. öyle yine daldım araba kullanırken. ikide bir son anda toparlamak zorunda kaldım bazı bazı. navigasyonda hedefler belirledim. göz ucuyla kilometreleri saydım bir yerden bir yere giderken. çabuk bitsin dedim. saatlerce radyo bile açmadım. bir yola baktım bir kilometrelere. karşı yönde gördüklerim yayan, yahut karşı yönden gelen seyyarat bile bir nebze ilgimi çekmedi. saydım kilometreleri. iki bini bulduk.

öyle içsel yolculuklar falan olmuyor hani yolculuk, yol, yolcu, açılan kapılar görülen mekanlar, tefekkürler falan. olmuyor işte. nereye gitsem aynı oluyor.

yeküne bakalım. neler mi oluyor hayatta.

falanlar, bacak sallamalar.

hiç bir şey olmuyor bu hayatta 4 milyon yıldır, besleyip duruyorum, berber koltuğu her şeyi yutuyor.

sıkılyorum.

2010-06-01T00:40:00.000+03:00

israil, lanet olsun sana.
buna kulp uydurmaya çalışan, kahrolası arkadaşına yaranmak için
hem nalına hem mıhına konuşan, o haysiyetsizler de
o arkadaşlarıyla birlikte kahrolsun.
israil, sana lanet olsun.

Nuh'un evlatları, kırsın bu ablukayı, ne olur ya Rab.
Tufandır beslediğim, beni de yutsun.

irsaliyeli hatıra

2010-05-28T01:54:00.000+03:00

sağ kolumda iki nokta belirdi
bu, bir doğru parçası üzerinde
hareket ettiğimin delili olabilirdi.

hadi canım, ordan, işte tam ordan
da diyebilirdi.

o zaman da bu evvelde söylediğimin
ahirde tasdiki olabilirdi.

alkış.

not: bu iki nokta, kanat açıklığına da işaret ediyor olabilir.di.

nokta.

2010-05-27T02:00:00.000+03:00

Hep bir ama vardır.
Hep bir ama vardır.
Sokak sokak dolaşır.
Amalar sokakları paylaşırlar.
Sonra sokakları dolaşırlar.
Hiç çarpışmazlar.
Şapkalar artık kullanılmıyor.
Bundan kelli bazı şeyler incelmiyor artık söylerken.
Okuyana kalıyor inceltmek, dilini incitmemek için.
Dil eski dilde kalp anlamına da gelmektedir.
Şapkalar ise kafaya takılır.
Çatıyı dolayısıyla, ikametgahları
Sığınılacak yerleri ifade ettikleri de olur.
Sofokles bir gün şöyle demiş
En iyi şey dünyaya gelmemiş olmaktır.
Bir kere gelmişsen şayet
En iyi şey en kısa yoldan geri dönmektir.
Buraya kadar söyledikleri; iyi de söylemiş.
İyi şeyler zorlama olmamalıdır.
Amalara saygı gösterilmelidir.

Ama bazen bir amayla karşılaştığınızda.
Bir ama gibi davranmak isteyebilirsiniz mesela,
Mesela, olmuşla ölmüşe çare yoktur.
vennihaye, milat yoktur ne de devrim.
çevrim vardıır ve bir tane devran. döner.
amalar, sokakları dolaşırlar.

ışıklar söner.

muvazaa burcumun özelliği...*

2010-05-23T04:06:00.000+03:00

albüm için doldurulacaklar.

california love..2pac
duft punk--world around

yani karnıma doğru çektiğim dizlerim değil annemdi.
yes-tehlike! ilkel lekeler yestehledik.(ortaklaşa)
hilalin karanlın yüzü yeryüzü ne yaklaşıyor, ne yaklaşmamalı,
çınarlar çıngar çıkarıyor, karanlık karınlarını karıyorlar bu yakınlaşmaya
ne tarafa bak san bir sebep bulursan ve arafa bak, san.
teşbihler, tembihler birbirini kovalıyor.

biri hep Rusları tembihliyor, çünkü kıymet biçiyor.
hep ruhları hedef alıyor, alan satan kızları, alan daralıyor, yakan ufal-an-ıyor.
her hep ve hep her, nerde rehber, matematik bir rençber. n?
uzanan ellerini omuzlarına bir berber kısaltıyor, para istemez, sen bizimsin diyor.
umutlarını aşağı bırak omuzlarından, günü gelince kısaltırız diyor.

yani şu karnıma çektiğim şeyler, kırdaşım, diz imlerim, yerde çok da yeni seccadede.
bakma aslında yabancıdır imlediğim yerlere.
oyunlar, boyu aşan oyunlar
yere kapaklanan atlar, safyalar, harfler, rakamlar.
noktaları birleştir işte bak bir aslan, aslen nereli?
yattığı yer sıcak, göğsüm ise hırıltılı
köpek düdüğü şiddetinde, duyamıyorsunuz, amma ve lakin duyabilmek gerekiyor.

my girl,
my girl,
tell me where
did you sleep
last night?

üstün açık kalmış da.

*aslan burcu: yıldızı güneş, elementi ateş, latincesi leo, aslan takımyıldızı, simgesi omega işareti, yıldızlar şöyle: regulus, denebola, algieba, zosma, chort, al minliar al asad, alterf, subra...lider ruhlu, mağrur vb. yerseniz.

+18 explicit content

2010-04-27T23:50:00.001+03:00

ulaştırma bakanı binali yıldırım şöyle demiş: para bol! bu yaz yatmak yok , gelip kendim kontrol edeceğim. gece gündüz çalışıcaz. yollarımız var ama estetik açıdan güzel değil, vatandaş daha güzel yollar istiyor arkadaş!

yollar..

hayır hayır, melankoli arayışı değil, bir geri çekilme harekatının ardından. Modeli mini olan, son derece modifiye bir araba korna çalıyor ve kaldırıma çıkıyorum. Çok ama çok acılı, arabesk bir şarkı yükseliyor siyah iç kabinden "gözlerin aşkımın mezarını kazdı ..." sözler kısmını son derece atmakla beraber, bu içli haykırışa denk gelinen yer manidardı, bir zamanlar tam aksine akşımın anıtını buldum, sonra da onu çiçeklerle aranjmanlarla ne bileyim yerine göre altından gümüşten halkalarla süslediğim, tanıştığımız, buluştuğumuz akabinde kocayacak yastıklar satın aldığımız, kişisiyle tanıştığım yerdi. tabi o yastıkları bir süre kullandıktan sonra tanımadığım birisine yastık savaşında cephane olarak vermem sonrasında gelişti. Arabesk güzel şey yani insanları bedava yollarda gezdiriyor

Şarkıyı duyar duymaz derin iç burkuntularım nüksetti ve gözlerimden yaşlar boşanmaya, tabiri caizse o mezarın üzerine nisan yağmurları yağmaya başlamıştı...bir an heveslendik değil mi? elbetteki hayır! koca bir hayır! hafıza kartı şart dememin bir nedeni de bu tip olayların hissi evrenimde maalesef yankı bulmaması. bir mevta ile aynı asansörde yalnız kaldığınızda ve hem sedyeden dolayı siz hem de asansör sıkıştığında, bakıp "acaba bu morluklar da neyin nesi" gibi sorular sorabilmeniz gibi bir şey.

bir şubat günü öğle vakti piyerlotiye çıkıp çayımı içerken kendi kendime "ne hissedicem lan ben şimdi?" sorusunu soruşum da bundandır.

bu his işleri çok karışıktır bakın. yukardaki mevzular gibi saydığınız onca vakanın yanında hissiz taş kalpli bir insan olduğunuzu kabul etmek istemezsiniz. Ama öyledir yani..ama hakkaten duygusal biriyimdir şimdi yeri geldi diye söylüyorum, yanlış anlamayın. Valla sorun bak...

hisler..

neyse yollar diyordum, her görenin bi leyleği havada gördün muhabbetini çekiyorum artık. insan elli iki haftasının yüzde doksanını fatihten şişliye giderek harcarken hangi leyleği görür a yoldaşlar deyin bakalım hele.

yollar derken aslında bu yoktu aklımdan ama zırt diye çıktı.

Sonra bu poyraz gecelerinde, bulutlar hızla ilerlerken ayın görüntüsü harika oluyor bakın. ilhami çiçeki anabilirsiniz vücut iklimin sultanı dinleyebilirsiniz. bunlar hep güzel oluyor.

bizim F. var. bir ara sigara içmeye çıktık, excel de bir takım tablolardan bahsediyordu ben de ona yardımcı olmaya çalışıyodum falan, sonra bir tip daha var ona rast geldik biz konuşurken o da maydanoz oldu falan, F.'nin sözlerinden sonra bakalım müdür ne diyecek dedi ve bana döndüler. ben de "hey, bu yüzden maaş alıyorsun, bir şekilde halledeceksin" dedim. şakaları severim bu da bir şakaydı elbette. o yüzden F., maydanoz ve ben gülüştük, işte müdür falan filan dedi biz bu yüzden olamıyoruz vs. dedi maydanoz. Sonra F. ile yukarı çıkıp excel dosyasını inceledik. F.'yi severim bana kahve ısmarlamıştı bir keresinde eksik olmasın.

Bugün ofisten çıkarken de bir arkadaşıma nereye gidiyon, kimle gidiyon gibi soruları onüç kere falan yönelttim, bir arkadaşla buluşucam, bir yere gidicez gibi cevaplar verdi. on üç yeter diye üstelemedim. sonra arabayla garajdan çıkarkene bir de baktım aha! arkadaşım ve meçhul arkadaşı, yanlarında durup devam ettim. Akşam arkadaşım arayarak gönlümü almak istedi. Olur böyle şeyler dedim. Laf aramızda o arkadaşım da has arkadaşımdır onu da severim, hiç üzülmemiştim zaten. Gençler eğlenecek tabi. O sırada kızıl orman kızıl geyik ve karanlık muhabbeti geçen bir şey okuyordum kahvemi içerek. Çok babacandım o yüzden.

insanlar bin bir türlüdür..

işte Binali Bey de paramız bol demiş, yollarımızı güzelleştiricez, yenilerini yapıcaz falan demiş. şu bizim köyün yolunu yapsalar yeter başka bir şey istemem doğru dürüst.

şu yalan yıllara neden inandık hem?

Aslında paran olacak..

2010-04-26T01:27:00.000+03:00

Bu tempıleytin kötü yanı yazdıklarınızın yanında/altında tarih yer almaması. Bu yüzden kullanıcı paneline falan girip oradan kayıt tarihlerine bakıyorsunuz. Ben bakmıyorum o ayrı. Haliyle kendim meraklanıp kendi kendime yaramazlık yapıyorum.

Bu aralar beni rahatsız eden bazı şeyler yüzünden bir takım kararlar ya da karar almamalar olsa bile karar almış gibi akışına bırakmalar aldım. İkinci kısmın işi bozduğunun farkındayım.

En son kaldığımız yerden bu yana pek değişen bir şey olmadı-yukarıda aksini söylediğime bakmayın-. Evet, bir şeyler oldu ama aslında olmadılar.

Şu noktada başlığı acaba izafiyet kuramı yahut kuantum zımbırtısı gibi bir şey mi koymalıyım acaba diye düşündüm. O yaşları geçtim sanırım, bu yüzden göz ardı ediyorum.

Aslında size PVC hakkında biraz bilgi vermek istiyorum. Bilgi olduğu tartışılır, ne de olsa artık hayatımızda google var, bu yüzden okumuyoruz, şöyle bir göz atıyoruz vs. vs. vs. Hayır buna da girmek istemiyorum direkt yazıyorum wikiden:

"Polivinil klorür, (genelde kısaltılmış olarak PVC diye kullanılır) oldukça geniş kullanım alanı olan bir plastik. Kimyasal endüstrisinde en değerli ürünlerden biridir. Dünyada PVC’nin % 50’den fazlası yapı sektöründe kullanılır. Bina malzemesi olarak, PVC ucuz ve kolay monte edilebilirdir. Son yıllarda, PVC geleneksel yapı malzemeleri olan ahşap, beton ve kilin birçok alanda yerini almıştır. İdeal yapı malzemesi olmasına rağmen, çevre ve insan sağlığı için PVC hakkında kaygılar vardır.

PVC’nin kullanım alanları arasında, kapı ve pencere profilleri, vinil cephe kaplaması, boru ve tesisat malzemeleri , elektrik kabloları, döşeme, hobi malzemeleri sayılabilir. Esnek ve ucuz olması nedeni ile malzeme su ve atık su endüstrisinde boru hatları için çok yaygın olarak kullanılır. Son 50 yıldır sağlık sektöründe de kullanıma girmiştir.Parenteral kullanılan sıvıların, kan ve kan ürünlerinin torbalarında ve transfüzyon setlerinde, kateter, kanül ve drenlerde, stoma ürünlerinde ve daha bir çok yerde PVC’ye rastlamaktayız."

Bu, yıllardan beri her yanda, her köşe başında karşımıza çıkan seyyar PVC'cilerin bir nevi manifestosu olan "Sayın vatandaşlarımızın dikkatine! PVC ile kaplamayı ayağınıza kadar getirdik! Nüfüs kağıtlarınız, kimlikleriniz, ehliyetleriniz, sosyal güvenlik kartlarınız...............itinayla PVC ile kaplanır" anonsunu bıkmadan, usanmadan dile getiren hanımefendiye bir saygı duruşu aslında. Telif hakkı olsaydı Türkiyenin -belki dünyanın?- en zenginleri arasında olacaktı. Bu anons ortaya çıktıktan sonra kimsenin cüzdanı eskisi gibi olmadı. Bu kadın kimdi? Adı neydi? Benimle dans eder miydi? O kadar da değil...

Adını bildiğim kadınlar da mevcut elbette. Ama onlarla dans etmeye hiç niyetim olmadı. Çünkü ben dans etmeyi bilmem. Ama onları PVC ile kaplatabilmek isterdim sanırım. Neden mi? Çünkü buruşmaya, solmaya, yıpranmaya ve kırılmaya son. -Okuyucu koca yazının sadece burasında blog sahibi hakkında çıkarımlarda bulunacaktır, eminim-

Wiki alıntısını okuduysanız PVC nin insan sağlığı hakkında endişe uyandırdığı söyleniyor. Buna ancak gülerim, nitekim sağlık konusu olduğunda insan/lar başlı başına endişe kaynağıdır, ankisiyite falan.

Çok uzun zaman sonra PVC kaplatmayıp, soldurduğunuz ya da kırdığınız kartlarınızdan biri gelip size naber derse yapabileceğiniz iki şey vardır: bir gerçekten olduğunuz gibi davranmak, iki sahte tavırlar takınmak. Sahte tavırlar lafını bir rap şarkısında duyduğumdan beri çok benimsedim. Evet, iki seçeneğiniz vardır. Seçenekler hep vardır.

Bu arada Suriye'ye gidip geldim bir kaç günlüğüne. Komikti her yer ve kabirlerle doluydu.

Sonra Ğ için Z ye teşekkürler. Umarım tepsiyi sıkı tutarsınız. İyi ki varsınız.

Şu an sol kolumda bir sızı var. Muhtemeldir ki bugünkü aşırı doz nargilenin yan etkisi. Vücudumda bir uyuşukluk etkisi bırakıyor. Bugünlerde birileri ölmeye çok yakın, haberlerini bekliyoruz. Evet, gerçek anlamda ölümden bahsediyorum, biyolojik.

Bir cüzdan hayal ediyorum, göreceli cepleri olan, her ihtimale karşı bir şeyler koyabileceğiniz/saklayabileceğiniz, cebinizde yer tutup tutmadığı hakkında bir hayal ve sivrisinek hissi ötesi bir şeyin olmadığı, ve bu ceplerin içi kimi zaman soluk,yıpranmış, metruk bir kümbetten müşahhas şeylerle dolu olsun, kimi zaman da PVC ile kaplanmış şeyleri koyabileceğim en ve boyda.

Cüzdan demişken: "Aslında paran olacak......."*

Selametle.

*Sezgin'e teşekkürler.

Kontrolsüzce havayı dolduran şey üzerine bir kaç kelime

2010-03-17T23:37:00.000+02:00

Sanırım bu konuda bir çok şey söylenmiştir. Benim söylemeyi düşündüğüm şeyler de muhtemelen bu bir çok şeyin içinde bir yerlerde yer alıyor.

1994 senesi olması lazım, şimdi üşendiğim için gidip bakamayacağım, ehliyeti aldığımda. O günden bugüne cüzdanımda duruyor. Bir kaç yerinden kırık sanırım, lakin, hüviyet cüzdanı taşıma zorunluluğunu kaldırdığından pratik, işe yarıyor. Geçenlerde lazım oldu çıkarmam icap etti, cüzdanımda onu yerleştirdiğim bölmenin şeffaf, dışa bakan yanına, izinin çıktığını gördüm bazı renkli kısımlarının.

Bir hafta on gündür, 94 senesinde yeterliliğini aldığım bu belgenin gerekliliklerini yerine getirmeye çalışıyorum. Oldukça cesur olduğum söylenebilir(kendi açımdan elbette) ya da otomatik vitesin de ne zorluğu olur canım falan gibi lakırdılar..sorun değil, umursamıyorum. Ancak, aracı trafikte kontrol, sokak arasında kontrol, olduğun yerde ve park ederken, binerken ve inerken kontrol..onlarca kontrol noktası dikkat edilmesi gereken kurallar, prensipler ve aynalar evet, beni oldukça yoruyor.

Bundan yıllar önce, hala keyifle dinlediğim Deftones'un "Passenger" - sanırım mazide bu isimde bir entry de girmiştim bloga- isimli şarkısı geldi aklıma, bugün Levent tarafından dönerken ve sonrasında evde, şu anda oturduğum mutfakta. Tavana dikip gözlerimi dinlediğimi hatırlıyorum, yazın yine böyle etrafta kimse yokken; bir ritüel şeklinde, tekrar ve tekrar. Eylemsizlik güzel şey, sürat'i hissetmemek. Ya da hissetmek?

Bu aralar mantara bağladığımı söyleyebilirim. Coşkun zamanlar geride kaldı, kontrolsüz zamanlar. Beni tanıyanlara sorsanız, bir ihtiyat çöktüğünü üzerime, rahatlıkla söyleyebilirler. Tabi, things change, bunu unutmuyoruz.

Bakın alta yazayım ve bunlar kontrolsüzlük üzerine bir kaç şey olsun, sonra yine görüşelim.

Here I lay
Still and breathless
Just like always
Still I want some more
Mirrors sideways
Who cares what's behind
Just like always
Still your passenger

The chrome buttons, buckles on leather surfaces
These and other lucky witnesses
Now to calm me
This time won't you please...
Drive faster!

(Burası harikadır)
Roll the window down
This cool night air is curious
Let the whole world look in
Who cares who sees anything?
I'm your passenger
I'm your passenger

Drop...these down
Then...and put them on me
Nice...cool seats there
To cushion your knees
Now to calm me
Take me around again
Don't pull over
This time won't you please
Drive faster!!!

Roll the window down
This cool night air is curious
Let the whole world look in
Who cares who sees what tonight?
Roll these misty windows
Down to catch my breath and then
Go and go and don't just
Drive me home and back again!

Here I lay
Just like always
Don't let me
Go...Go...Go...Go...Go...Go...Go...Go...Go...Go...Go...Go...
Take me to the edge...

Alles nahe werde fern

2010-01-02T01:53:00.001+02:00

Bizi ele geçiren şey nedir?
Ayağını sallama. Başka yana bakma. Sis. Nedir bu martılar falan?
Bana sorma, bunun cevabı yok. Sakın sorma. Benim göremediğimi, sen göremezsin. Sakın sorma.
Merdüm-ü dideme bilmem ne füsun etti felek.

Dull boy jack

2009-12-29T23:51:00.000+02:00

Jack: I'm awfully glad you asked me that, Lloyd. Because I just happen to have two twenties and two tens right here in my wallet. I was afraid they were gonna be there until next April. So here's what. You slip me a bottle of bourbon, a little glass, and some ice. You can do that, can't you Lloyd? You're not too busy, are ya?

Lloyd: No sir, I'm not busy at all.

Jack: Good man...

iran (2)

2009-12-27T01:24:00.001+02:00

Muradımıza ererken...

4.500 km.’lik bu uzun parkurun başlangıcı İstanbul’da oturan bizlerin doğu olarak nitelendirdiği, tarihi ve doğal güzellikleriyle bir çok batıdan daha çekici olan Van kentiydi. Sıcak bir ağustos gününde yola başlayarak, Van gölünün kıyısında kuzeye doğru yolumuza devam ederken sol tarafımıza yerel halkın deniz diye tabir ettiği mavilikleri, sağ tarafımıza ise bu maviliklerin sonduğu cömert yeşillikleri almıştık. Yol tabelelarının bile göstermekten erindiği Muradiye şelalesi karşımıza çıkan ilk cazibe noktasıydı. Özellikle kış aylarında donduğu zaman heybetli bir görüntüye bürünen bu şelale düz ayak bir yolda Muradiye ilçesine 10 km. mesafede yer alıyor.

Tendürek’in eteklerinden gelen azgın kar sularının yardığı bir vadi üzerinde akan bu şelale, yılın dört mevsimi ziyatçiler bakımından aktiftir. 15-20 metre arasındaki şelale yüksekliğinden akan sular bir kaç km. aşağısında Şeytan Köprüsü altından bir kere daha düşüyor yatağına. Bu iki mekanı gördükten sonra yolculuğumuz kuzeye doğru devam ediyor. Bir korku filmi platosunu andıran Tendürek’in volkanik kalıntılarının arasından yolculuk Doğubeyazıt ovasına kadar sürdü. Bu yol üzerinde, belki de 40 km. uzaktan, Ağrı Dağı heybetli duruşuyla ilk görüntülerini vermeye başlıyor.

Doğubeyazıt daha çok gelişmiş bir köy havasıyla sizi karşılıyor. İlçe merkezine ulaştığımızda Ahmed Hani festivalinin tam ortasında buluyoruz kendimizi.

Doğubeyazıt dendiğinde akla hemen İran sınırı geliyor. Ülkeden çıkış işlemlerinin belli bir vakit alacağını öngörerek bir an önce sınır kapısından geçmeyi hedefliyoruz. İran’a sınır geçişi vize gerektirmiyor. Ancak geçişi aracınız ile yapacaksanız karneli triptik denen depozitolu bir belgeyi edinmeniz gerektiriyor. Sınırdaki otobüs konvoylarında ilk meraklı bakışlı gözlemliyorsunuz. Otomobille gelip geçen kişi sayısı oldukça çok olsa da motosikletle yol almanın daha çok merak uyandıran bir şey olduğunu anlıyorsunuz. İlk günün geri kalan yolculuğu Tebrize ulaşmak amacıyla araç üstünde durmaksızın devam ediyor. Yer yer verdiğimiz molalarda yöredeki Azeri-Türk nüfusunun sıcak tavrını hissediyorsunuz. Durakladığımız bir büfenin hemen önünde toplanan gençler, bize yoğun ilgi gösterdiler. Sedire buyur ederek çay ikramında bulundular. Yaklaşık bir saat Türkiye ve İran hakkında karşılıklı merak ettiklerimizi paylaştık.

İran’a giriş yaptıktan sonra Tebriz’e kadar rotamız Maku ve Marand kentlerinden geçiyordu.

Tebriz, Türkiye sınırına yaklaşık 300 km. mesafede hemen yanıbaşımızda bir şehir gibi. İran’da yerleşimin yoğunlaştığı bölgeler kentler olduğundan, buralarda nüfus çok fazla. Konfor aramayan bir bakış açısıyla gece yarısı ulaştığımız Tebriz sokaklarında kendimize uygun bir otel buluyoruz. Gezinin nihai hedefi Isfahan tarafına inmek olduğu için, Tebriz’i dönüşte ziyaret etmek üzere otelde konaklayarak sabah erken saatlerde tekrar yola çıkıyoruz.

İkinci gün amacımız gezinin hedef noktası olarak belirlediğimiz Isfahan’a ulaşmak. İran’ın oldukça iç kesimlerinde yer alan Isfahan’a kadar uzun bir yol bizi beklemekteydi. 1200 km.’lik uzun bir mesafeyi, yol standardı yüksek ancak mola standardı düşük İran yollarını kat ederek devam ettirdik.

Tebriz – Isfahan arasındaki rotamız Zencan’a kadar otoyol üzerinden devam etti. Daha sonra hem yolu bir nebze kısaltmak hem de otobandan çıkıp kentlerin, dolayısıyla devam eden günlük hayatın içinden geçmek adına Tahran’a devam eden yolu terk ederek, Takistan, Buin-zehra, Save, Delican, Şah-in-şehir üzerinden Isfahan’a ulaşmaya karar verdik.

Güneye indikçe Türkçe kullanımının oldukça azaldığı, etnik ağırlığın Türkten Farisiye dönüştüğü bir yapı gördük. Tebriz’e kadar, ülkemizde de görmeye alışık olduğumuz Türkçe tabelalar ve yerleşim biçimleri Isfahan’a yaklaştığımız sırada oldukça azalmıştı. Isfahan’a ulaştığımızda ise az zamanda çok yer gezmeye göre planladığımız rotamızda “esas mekan”a ulaşmanın verdiği huzurla uyuduk.

-nkling

2009-12-20T05:17:00.001+02:00

Saat 4:19. Hala uyuyamadim. Bazi geceler boyledir. Uc santimetre karelik alanda 29 tusla bogusuyorum. Bazi geceler boyledir. Ugrastiginiz sey akil kari degildir. Kuzey irlanda ic savaslari zamanindan kalma davalarini bugune tasiyan iki kisinin hesaplasmasini izledim az once.az once annemler oruca kalkti. Ben yeni yattim. Yatmadan once balkonda bir sigara ictim. Horoz sesi geliyor. Her sey karanliga ragmen cok net, havaya uflediginiz dumani bile kabul etmiyor herkes uyurken etrafi dolduran sey. Derli toplu. 91 de tasindik buraya, o zamanlar balkondan bakinca halici gorebilirdiniz. Bir kac sene sonra unviversiteye basladim. Ve asagidaki bos arsaya bir bina diktiler. Son kati muhtemelen kacakti. Manzarimin icine etti. Az da olsa denizin bir kiyisini gorebiliyordum. Sonra catilarini daire yaptilar onu da goremez oldum. O bos arsa dolmustu. Birkac ay once ayni sirada ama daha yakin olan parki dumduz ettiler. Orada da takilmisligim vardir laf aramizda. Bir santiye simdi. Kabasi bitti sozum ona semt konagi dikiyorlar. Artik manzaramin icine eden apartmani da goremiyorum. Isyerimi gorebiliyorum hala. Haftaici yamacindayim gokdelenlerin. Hafta sonu karsisinda. Sigaranin ucu ufka dogru tutunca tepeleri yanip sonen gokdelenlere benziyor. Balkonda bol miktarda cicek var. Ne kadarda sakinler. Ortanca sanirim bunlar ya da sardunya. Sarmasik, kilic ve gul de var sanirim. Bir cok saksi demek bu. Komik, hani hep iste kentlesme binalar falan, agaclar kesilir binalar dikilir gorsel medya da, amanda nolacak bu sehrin yesil dokusu.bittik olduk falan. Gecenin suhuleti icinde su onlarca saksidan farki yok manzaramin. Manzaramin icine ettiler. Saksilarla birlikte muebbet yedim burda. Onlar aliskin artik. Yillardir balkon pencere, sonra kopek ve ati evcillestirdik sonra inek falan ver elini metropol. Ya ben? Ben alisamiyorum. Hey bitkiler uyumaz zaten her zaman stand by. Ama ben uyuyamiyorum da.

Boyle gecelerde dikkat ederseniz garip bir ugultu da vardir disarida. Iiiiinnnnn diye bi ses. O ses kafamin icinde. Hayir cevre sorunlari falan umrumda degil. Evre sorunlari bunlar biliyorum. Evrende yalniz olmusum olmamisim banane. Evremde yalnizim.hos aksi mumkun degil zaten.

Boyle gecelerde uykuya karsi koyarsiniz. Geberseniz de karsi koyarsiniz. Oyalanacak seyler ararsiniz.

Sanirim bir sigara daha icicem. Sadece mutfakta icebiliyorum artik. Manzaramin da icine ettiler zaten. Irlandalilar sulh oldu ama her seye ragmen. Liam nessonu severim bak, kral adamdir. Cennete bes dakika filmin ismi. Batmani izledim bir de gunduz. Onda da vardi bu liam.

Bu kadar yeter sanirim. Erken saatlerde bir randevum var. Halic koprusune gidip fotograf cekmek istiyorum. Ama olmaz, hic bir zaman o kadar azimli olamadim.

Saat 5:11 arada bir sure sizdim itiraf ediyorum. Umarim bb nin sarji bitmez sabaha alarm lazim.

Diger malzemeleri sayiyorum:.....

saat dort ondokuz

2009-12-20T04:24:00.001+02:00

Saat 4:19. Hala uyuyamadim

Sadrım Alışır

2009-11-19T21:16:00.001+02:00

Sabah yedi civarında başlıyor koşturmaca. Genelde geçmiş günün hakkını vermeden. Sekizde bismillah diyorum. Öğlene kadar vakit nasıl geçiyor anlamıyorum. Ya da vaktin nasıl geçtiğini gayet iyi anlıyorum. Öğlen birde eğitim başlıyor, akşam altıya kadar. Altıya yaklaştıkça saat bazı kapılar kapanıyor, bir nevi overdose. Bacaklarım yürümekten imtina ediyorlar. Akşam bir yemek var. Katılmam gerekiyor. Katılıyorum. Hoş beş ile hava ve su. Yemekler yeniyor. Kahveler içiliyor vs. Sigara içilmiyor içeride. Dışarı çıkıyorsunuz. Arada bir dışarı çıkıyorum. O saatte artık ziyaretçilerin gelmesi yasak. Bu yüzden İstanbul’u yalnız başıma seyredebiliyorum. Fatih, Eminönü, Beyazıt, Eyüp, Üsküdar, Beyoğlu, Kabataş, Kadıköy, Haydarpaşa, Cihangir; gözün alabildiğine akşam ve sisle, ya da bacalardan çıkan dumanla kaplı. Hava ısırıyor. Seyrederken akşam ve sis üzerinize çöküyor. Bünye müsait haliyle, et ve kemik koyvermeye. Basıyor yükseklere çıkıyor. Üflediğiniz duman geri geri geliyor, siniyor. Bazı martıları görüyorum grup halinde ve bazen tek başlarına. Birine gözüm takılıyor. Kulenin etrafında büyük daireler çiziyor, ama alçaktan. Gözlerimle takip ediyorum. ediyorum, ediyorum, ediyorum… Dönüyor. Bana yöneliyor. Korkuluklara dayanmış haldeyim. Yaklaşıyor. İstifimi bozmuyorum, gözüm üzerinde. Tam ortasındayım korkuluğun, Eminönü’ye bakıyor yüzüm. Yaklaşıyor. Korkulukların başlangıç ve bitişlerinde büyük, taştan topuzlar var. Yarım metre mesafedeler. Yaklaşıyor. İstifimi bozmuyorum. Yere paralel gövdesi. Önce kafasını kaldırıyor, sonra bacakları aşağı, kuyruğu aşağıya doğru yönelirken bir yandan da aralıyor, geniş bir yelpaze şimdi. Kanatların yere doğru eğimi artıyor dikleşiyorlar, hızı kesmek için dikeye yakın halde, sanki geriye doğru kanat çırpıyor. Yavaşlıyor, yaklaşıyor. Solumdaki topuz boş ve sağımdaki de. Kanatlarını sık çarpıyor ayaklarını gererek uzatıyor. Topuzunu üstüne son bir hamleyle konuyor. Kuyruğunu düzeltti, göğsü şimdi dik tekrar. Kantlarını topluyor ve iki üç kere tüylerini düzeltiyor, iyice yerleştiriyor kanatlarını. İşte bunlar olduktan yaklaşık bir, bir buçuk saniye sonra her dafasında kuyruklarını tekrar bir titretip/düzeltip, kanatlarını bir kere daha düzeltirler. O da yapıyor. Kanatlarının üst kısmı gri. Göğsü, boynu, başı geri kalan yanları beyazdan daha beyaz. Gagası sapsarı. Tam ucundaki hafif eğimin başladığı yerde kırmızı bir leke var- hep olur zaten-. Dikkatle beni izliyor. İstifimi bozmadan ben de ona bakıyorum. Konuşmaya başlıyoruz. Yaklaşık onbeş dakika konuşuyoruz onunla. Yaklaşık on beş yıl sonra on beş asır. Geri dönmesi gerektiğini söylüyor, o söylemese de bakışlarından ben anlıyorum zaten. Konuşmuyoruz artık. Elinde fotoğraf makinesi olduğu halde biri kapıdan dışarı çıkıyor. Ağzıyla garip sesler çıkararak ona yaklaşmaya çalışıyor. Tekrar Eminönü tarafına çeviriyorum kafamı. Tekrar kanatlarını açıyor. Fotoğraf makineli yaklaşıyor, o havalanıyor ve gözden kayboluyor. Anlamadığım bir lisanda söyleniyor fotoğraf makineli olan.Bir süre gözlerimle onu takip ediyorum, uçarken. Zayıf ışıkların arasında önce zayıf bir karaltıya, sonra da akşam ve sise dönüşünceye kadar onu takip ediyorum gözlerimle. Her şey ilk haline dönüyor. Sigaramı söndürüyorum ve içeri dönüyorum.

Günün getirdikleri

2009-11-09T22:14:00.001+02:00

Hım. Şu an bu satır-ları windows live’ın writer tool u üzerinden yazıyorum. ilk defa kullandığım bu alet beni hiç heyecanlandırmıyor. sadece logon olmaktan imtina ettiğim içün ve bu alet de bu işi benim yerime yaptığı içün tercihimi böyle kullandım. Hele bi yayınlıyım bakim nasıl çıkıcak.

o lala! hakketen yaptı yahu :) madem bu işi becerdi. o halde size bel ağrımdan bahsedebilirim sevgili dostlar.

Her hafta sonu olduğu gibi kabile* yine bizim topraklardaydı. Her hafta sonu olduğu gibi bu haftasonunu da bizde geçirdiler. Gitmelerine yakın kabilenin genç üyeleriyle bir oyuna tutuşmuştuk. Bu oyun özetle genç üyeleri, yetişkin yaşamına hazırlamak üzere, çeşitli avlanma, avını yakalama ve onu alt etme tekniklerinin hafif dozda şiddet içerecek şekilde temsili olarak icra etmek şeklinde tanımlanabilir.

Kabilenin genç üyeleri beni bir av sandıkları halde üzerime çullandılar. Hasmınca yakalanan bir av nasıl davranması gerekiyorsa ben de öyle yaptım. Can havliyle karşı koydum onlara, tüm gücümü toplayarak hepsi üzerimdeyken spartaküs misali ayağa kalkmaya çalıştım. Ancak, hasımlarımı biraz küçümsemişim. Her ne kadar henüz yetişkin olmasalar bile, kantara çıktıklarında yekün beni geçiyor anladığım kadarıyla. Eskilerden olduğum izlenimini yıkmamak üzere, bu ağırlığa aldırmaksızın onları kaldırmayı başardım en azından iki saniye falan. Sonra tabi yere çökmek zorunda kaldım. Yere çökerken biraz sert çökmüşüm anlaşılan yere serildiğimde hasımlarım da etrafa saçıldılar, ki ben de dolaylı yoldan emelime ulaşmıştım. Tabi kaderin garip cilvesiyle kazandığım bu zaferin bedeli ağır oldu. Bunu 24 saat sonra anladım. Hafiften başlayan belimdeki basınç, pazar günü boyunca ve halen artarak devam etti ve maalesef rahatsız edici boyutlara ulaştı.

He unutmadan üzerine bir de musluk tamir ettim :)

*kabile:sevgili ablalarım ve onların sürüyle çocuğu, ben onlara kısaca kabile diyorum

istanbul - isfahan (1)

2009-10-14T00:24:00.002+03:00

NOT: Yazının ilk halini koyuyorum edit falan yapılmadı ona göre.

İstanbul - Isfahan 2009

İran son yıllara kadar her türlü zeminde “öteki”leştirilen, yakın ama “uzak” komşumuz. Komşularımız arasında dünyada kendinden en çok “söz” ettiren, bu topraklardaki yaklaşık bin yıllık maceramıza bakıldığında kültürümüzü besleyen damarların en çok kesiştiği, yaşadığımız inişli çıkışlı ilişkilerle etle tırnak misali birbirine kaynaşmış dil, din ve tarih anlamında kitaplara ve kayıtlara, bizle birlikte ismi en çok düşülen ülke.

İşte şimdi okuyacaklarınız, doğudan başlayarak daha da doğuya uzanan bu yolun hikayesidir. Kolaycılığa kaçmadan haritamızın artık göstermediği noktlara kadar gittik, olayların içinden geçtik. Asıl yolculuk eve dönmektir diyerek mümkün olan en uzak noktadan “ev”e döndük.

Okurken keyif almanız dileğiyle...

Hazırlık
Yurt içi ve yurt dışında yapmış olduğumuz bir çok geziden sonra, binbir çeşit haliyle İran, aklımıza iyiden iyiye düşmüştü. Elbette ki İran günü birlik gidilecek bir yer değildi. İşte tam o sırada zihinlerimizde beklediği köşeden fırlayarak, yıllık tatil planlarımızı yaptığımız sırada bizi yakaladı ve menziline soktu. Evet, İran’a gidiyorduk yaklaşık bir ay sonra...

Genelde bu tip geziler, özellikle de bizim yaptığımız gibi motorsikletle gezilecekse, yola dair tüm senaryolar gözden geçirilmeli, B planları yapılmalı ve ihtiyaç duyulması muhtemel her şey için, ki bu uzun bir listedir daima, bir şeyler düşünülmelidir.

Ancak, bizim durum biraz değişikti. Normalde asla yeterli olmayacak yaklaşık on günümüz ve yine idealden uzak tek motorumuz vardı; buna karşılık yolun, maceranın ve en önemlisi merak etmenin ruhumuzu ele geçirmesine izin verdik. Daha sonra hesaplar yapıldı, tarihler belirlendi. Süre ve imkan kıstı altında, kervan yolda düzülür mantığıyla, yanımıza olabildiğince az malzeme ve bol bol “hayal” alarak hazırlığımızı yaptık.

Gezinin sadece başlangıç ve bitiş noktası belirlendi: İstanbul – Isfahan. Öncelikle başkent olan Tahran, o sıralar yaşanan politik çalkantılar ve daha da önemlisi tam anlamıyla dev bir metropol olmasından dolayı pek ilgimizi çekmiyordu. Dolayısıyla gözümüz Isfahan’a çevrildi. Süre ve yolun uzunluğu kadar, İran’ın nüfus bakımından ikinci büyük şehri (yüzölçümü olarak üçüncü) ve aynı zamanda konum olarak ülkenin tam ortasında yer almasıydı. Tarihte her dönem önemini korumuş olan kent, safevi hanedanlığı sırasında başkentlik yapmış, Pers, Sasani, Selçuklu, Moğol ve Safevi hanedanlıklarını yaşamıştı. Tüm bu birikimle birlikte kültür ve sanat mirası bakımından da ülkenin sayılı bölgelerindendi. Kent ayrıca İstanbul’un kardeş kentiydi. Sonuçta bu düşüncelerle seçimimiz Isfahan oldu.

Yola çıkış...
Motorsikletimizi bir hafta önceden Van’a yolladık. Yola çıkış tarihimizden bir günce de bizler İstanbul’dan uçağa binerek Van’a ulaştık. Hemen ambara ulaşarak motorsikletimizi aldık. Son hazırlıkların yapılmasından sonra Turingden aldığımız haritamıza Isfahanı işaretledik ve öğlen saatlerinde marşa bastık. Rota, sınıra kadar Van üzerinden Doğubeyazıt’a varmak ve daha sonra Gürbulak sınır kapısından İran’a geçiş yapmak şeklinde belirlendi. Daha sonrası ise doğaçlama olacaktı..

Chronikıls

2009-09-25T05:37:00.005+03:00

İstanbul - Isfahan günlükleri Ekim ayından itibaren burada.

Neden şimdi değil?

Çünkü, Ekim ayında (olmadı Kasıma:) )geziden notlarla, Gezgin Kültür dergisindeyim bir aksilik olmazsa. Dergi de biraz satsın değil mi? :)

Soranlar vardı madem, meraklısına duyrulur.
--------

Not: Ay içinde geziden fotoğrafları da koymayı düşünüyorum elim değerse, ama ilk etapta sadece notlar.

i am sailing

2009-08-23T03:08:00.000+03:00

denizde yol alıyorum
yol alıyorum eve doğru
yol alıyorum, fırtınalı sularda
sana yakın olmak için
özgür olmak için
gökte uçuyorum
bir kuş gibi yol alıyorum
uçuyorum, yüce bulutları aşıp
sana yakın olmak için
özgür olmak için
duyuyor musun beni
beni duyabiliyor musun?
karanlık gecenin içinden, çok uzaklardan
ölüyorum, ama daima deniyorum
seninle olmak için
bunu kim söyleyebilir?

Allah Allah deyip geçer Genç Osman...

2009-07-27T23:29:00.005+03:00

Uzun bir aradan sonra yine beraberiz...derken ben iki güne yine yola koyuluyorum pek kıymatlı temaşaacılar.

Verdiğimiz ara malumunuz yaz ayından mütevellit. Bu sene, geçen seneyi aratmadı diyebiliriz. Rize taraflarına uzandık, Ayder yaylasına çıktık Kaçkarlara tırmandık, rafting falan yaptık. Memleketi unutmadık şöyle bir Safranbolu'ya uzandık, köyümüze geri döndük ataları gördük. Akabinde kısa bir körfez turu oldu: Yuvacık, İznik, Çınarcık, Esenköy , YeşilMavi yolu ve oradaki bilumum şelalale su birikintisi ne varsa artık gördük geldik.

Bunlar yurtiçiydi. Şimdi bir de uzun mesafeli yurtdışı seyahati beni bekliyor. Bu sene biraz riskli olsa da motorsikletle bir İran seyahatimiz var. Kısaca Tebriz, Tahran, Yezd, Isfahan ve vakit kalırsa Şiraz ana noktalar olmak üzere yol üzerindeki görülmeye değer yerlere uğrayarak bir gezi planlıyoruz.

Şu an hazırlıklar bitmek üzere. Cuma günü yolda olacağız inşallah. Kazasız belasız geri gelirsek tekrar burada görüşürüz inşallah. O zaman bir şeyler aktarmaya çalışırım geziden.

Selametle gidelim gelelim..

Görüşmek üzere.

Hamiş: aşağıdaki de naçizane tasarladığım gezi logomuz.

Hazirun.

2009-06-22T00:37:00.003+03:00

gündüzleri güvercinleri, akşamüstleri kırlangıçları, geceleri martıları dört dönüyor bu kentin tepesinde. asla boş bırakmıyorlar. yaklaşık iki saat boyunca güllü nargile içtim, bir yüzümü yıkıyım dedim giderken sekiz çiziyodum. başım dört dönüyor bu kentin tepesinde. boş bırakmaya gelmiyorum.

haftasonunu evde yaklaşık 34298 adet film izleyerek geçirdim. 4 ekmek arası, bi kase dondurma, sayısını hatırlamadığım bardak kadar çay içtim. güneşe hasret kaldım desem yeridir.

"ellerimde, parmak uçlarımda kekremsi bir tat var. biraz da nasıl derler esrik. zihnim yavaşlamış durumda rahvan sekiyor. tettimmeler sokağında kaldırıma oturmuş gibiyim. arkamdan kös sesleri geliyor. oturduğum yerden haliçe bakıyorum. o sırada elinde kök kök misvakla yeşil sarıklı bir adam geçiyor. peşine takılıyorum. bir yokuşa sapıyoruz, iki yanında evler yerine bel bel otlar var. lakin aşağı gitmek yerine yukarı tırmanıyoruz. oldukça dik tepesine yaklaştıkça burnuma fırından yeni çıkmış ekmek kokuları geliyor, tarifsiz. hemen sağımda güneş var. ışık gözlerimi alıyor bakamıyorum. yokuşun başına geldiğimizde yeşil sarıklı kös seslerini yanına alarak güneşten uzaklaşmaya başlıyor, ayrılıyoruz. ilerlemeye devam ediyorum, biri önde, arkasından bağlı elleri, düşünceli alnı ve eğik başıyla, peşinden elleri önlerinde kavuşmuş vird ü zeban ile bir beş-altı bıyıkları yeni terlemiş gencin arkasına takılıyorum. rahatsız edici değiller, dudakları gece kelebekleri gibi ve sesleri o kelebeklerin kanat sesleri kadar. yine bir ayrım, cebimden gayri ihtiyari ufak bir kitap çıkarıyorum ve rast gele açıyorum her nevi kuş hakkında bilgiler var, andelup sağda, sağa sapıyorum. bir süre sonra yine ayrımlar..umursamıyorum tekrar kitaptan medet umuyorum. o an, delip geçiyor sokaktaki sukuneti kırlangıçlar. çığlık çığlık. büyükçe bir yol var karşımda sol yanım iniş sağ yanım çıkış ama tepeye yakın. köşe başında, ilkokuldayken, fiskobirliğin fazla fındıklarını dağıttığımız kapısındaki bir kulağında küpe donuk bakışlı pos bıyıklı kavuklu balmumundan heykeli görüyorum. serin bir rüzgar tam karşımdan esiyor, güneşin peşinden çok hoş geliyor, vardır bir hayır diyorum, hayırsa şayet sağdadır diyorum,sağa dönüyorum.

kısa sürede zirve ardından göz alabildiğine uzun bir yokuş, genişçe ortasında bir yatır gözüküyor. devam ediyorum, uzun yokuş boyunca zihnimden dört nala atlar geçiyor, yelelerinden saman çöpleri savruluyor, küçükken akşam üstleri ben harmanda koşarkenki gibi, samançöpü öyle insanın her yerine kaçar, kaşındırır. rahmetli dedem elinde lokma tatlısıyla artık geç oldu gelin, eve girin diye bağırıyor, dedimi özlüyorum. güzel günlerdi. atlar gözden kayboldular, yatırın yanından geçiyorum, selamlar ve mukabele ardından. yokuşun sonlarına gelmeye başladım. sol yan uçurum sağ tarafımdan hırçın yükseltiler ama yeraltı suları sesleri. çok uzaklaşmış gibiyim evden. bir kaç paytak çocuk ellerinde yarım ekmek arası domates sokakta misket oynuyorlar, bozmadan devam ediyorum. kös seslerini yeniden duymaya başlıyorum. karşı köşede zebun edici bakışlarıyla gözleri ahular tir-i müjganlarıyla fakirin yüreğine atış talimi yapıyorlar. lakin lahdi mühürleyeli çok oldu. bir aşağı sallanıyorum hemen berideki yokuştan, oklardan bazıları üzerimde uçuşan turnalara geliyor. biri düşüyor önüme, duruyorum, bana bakıyor, ben ona bakıyorum. gözlerini kapıyor. bir tüy -flood like a feather, in a beautiful world- yavaşça süzülüyor, havada yakalıyorum. içimi kasvet kaplıyor, tüyü gömleğimin arasından içime saklıyorum. kös içimde çalmaya başlıyor. şaha kalkıyorum, şahlanıyor içimdeki karaltılar, köşede bir çeşme görüyorum ona doğru dört nala koşmaya başlıyorum, güneş bir turna boyu tepemde, çeşmeye ulaştım, nefeslenme, kana kana nefesleniyorum, kana kana su içiyorum, yüzüme çeşmeden akan soğuk suyu çarpıyorum. çeşmenin yanından uzunca kare taşlı bir cadde uzanıyor. bu caddeyi tanıyorum. kaç kere kare taşlı bu yoldan geçmiştim kim bilir..sonunda dünyayı boynuzlarında taşıyan bir boğa var. kırmızıyı değil bahriyeli beyazını sevmez amma. bu defasında kare taşlı bu metruk yolda, boğayı görmezden geliyorum. yukarı tırmanmaya başlıyorum. annemin sesi geliyor evet duyuyorum. yine hızlandım ,cingöz çocuklar yol kenarlarında perdelerin arasından bana sırıtıyorlar tırıs tırıs ilerlerken. annemin sesi dedim ya hani, annem gibi kokmaya başlıyor ortalık, şebnemler, güller, yavaşlıyorum, yine rahvan. koku ve ses rahatlatıyor beni. evin önündeyim merdivenleri çıkmaya başlıyorum. çıktıkça iki basamak arası yükseklik artıyor. bir dakka, yükseklik artmıyor, ben küçülüyorum. birinci kat üniversitedeyim, ikinci kat lise, üçüncü kat ortaokul, dördüncü kat evin kapısı ilkokul. koku daha da keskin. kapı açık içeri giriyorum. ortalıkta kimse gözükmüyor. odaya doğru ilerliyorum, odaya doğru emekliyorum. yatağım orada, az kaldı tırmanıyorum, bereket çok yüksek değil bu halime rağmen duvarlar diplomalarım, at resimleri ve kitaplarla dolu yine de, tanıyorum hepsi benim bunların. ve . ve yine o duruk saat tam yatağın baş ucunda. geldiğimi anlıyorum. yatağa uzanıyorum. parmağımı oynatacak mecalim yok. sadece saatin "tak-tik"ini uyguluyorum. duruyorum. uyku bastırıyor. gül kokuları tenime sinmiş durumda. aynımı kapıyorum, bir nun oluyorum, bir oyun tüm bunların hepsi diyorum. görüntüler silinmeye başlıyor. aynanın sırrı dökülüyor. karanlık.yokum."

uyanıyorum.

Tuhaf bir yarma

2009-06-10T00:22:00.001+03:00

Her gün onlarca şiir yazılıyor, onlarca hikaye, onlarca deneme, onlarca fikr-i sabit, onlarca eleştri ve dahi onlarca ahkam, onlarca serzeniş, onlarca deneme; evet ve de binlerce yanılma. Kişi bildiğini söylüyor, bilmediğini söylüyor, sezdiğini söylüyor, bezdiğini söylüyor, sevdiğini söylüyor, sövdüğünü söylüyor; söyleyebilmek büyük zanaat, eyvallah!

Ben bazen bu gruplardayım bazense gruplar altı. Gittikçe daha seyreliyor bu gruplara girişim. Çünkü ciddi şüphelerim var. Varlığa, hakikate, aşka, anlama dair doğru veya yanlış bildiklerim veya bildirilenler...devamlı çizgi çekmek uğraşı, çerçeveler, kanaviçeler, başağrıları, ayak havluları, el sabunları...artık şuna kanaat getirdim: biz, yani insanlar yaşadığımıza inanmıyoruz; her ne şekilde olursa olsun inanmıyoruz. İsteyen istediği gibi, sorduğu soruya göre alsın "yaşamak"tan kastın ne olduğunu, arzu ettiği gibi..inanmıyoruz, inanamıyoruz ve sorular soruyoruz, beyin fırtınaları, zihin cimnastikleri, tefekkürler...tatminsizliğimizin sınırı yok. Bizler, yaşadığımıza inanmıyoruz, ciddi şüphelerimiz var.

Akşam üstü eve dönerken yine aynı yol üzerinden eve doğru ilerliyordum, çok saçma ilerleyecek ama yazmak istiyorum: Öyle çok fazla kafamı yormuyorum sakın yanlış anlamayın, geçenlerde bir yazımın sonuna "ölümün kamusallığı" gibi bir şey eklemiştim. Bugün, benim şahsen tanışamadığım, lakin ahbaplarını tanıdığım birinin vefat haberini aldım-Allah ona rahmet etsin-. Ölüm olgusunun karşılığı hissetkilerim, hayatın kilometre taşı denilen yerlerden birinden beri farklı seyrediyor. Yine öyle ilerledi. Evet yokuştan aşağı inerken bu son kısımdaydım ve bir üst paragraftaki şeylerle karışık -ne demeli?- bir sarsıntı oluştu...

Şimdi parçaları birleştirelim.
1-Her şeyin dibine kadar iniyoruz,
2-Yaşadığımıza inanmıyoruz,
3-Ölüm haberine kamusal bir biçimde yaklaşıyoruz,
4-Ölümden korkuyoruz, ölmemek için elimizden geleni yapıyoruz

hayatımız inan/a/madığımız şeyleri korumak ve inandığımız şeyleri gözden çıkarmakla geçiyor.
bir şeyleri eksik yapıyorum.
bir şeyleri eksik yapıyoruz.

eksiler alanında dönüyor bir şeyler.
eksiler alanında bir şeyler.

ve sanırım en sonunda, bundan dolayı en iyi nasihattır ölüm.

bugün

2009-05-25T02:05:00.003+03:00

evet dün, dünde kaldı cancağızım. bugün, söylemeye değer yeni sözlerin var mı?

mayıs yağmurları da sona erdi. tümden bir terkediş. şimdi neler mi olacak, terkedişin binbir türlüsü. evet, mayıs yağmuru ve daha bir dolu değişik şeyler. kentten köye göçler başlayacak, okullar kapanacak, becayişler yapılacak vs.

bir kaçış da henüz başlamış bugün duyduğuma göre. hiç bir şey yapmadan durmak sanırım benim yapacağım, asıl kaçış. seyretmek, şahit olmak. bay kronos inanın bugün size bile bir kin hissedemiyorum. şu ağaçlar gibi olmak lazım dedim bugün. bir zaman gelecekti ya hani, dişlerini ağaçlara geçirip bekleyecekti insanlar. kitlenen çene, ölesiye sabit. o zamanlarda mıyız yoksa?

yanlış konumunun bazı şeylerin, neden yanlış konumda olduğuna dair düşünceler toplandı beynimin muhtelif bölgelerine bu akşam. henry, neden burdasın. valdo, neden baldo pirinci sevmezsin. mücella niye bu kadar sıkkın canın?

yaklaşık 43 dakika sonra uyumayı düşünüyorum. bir insan aynı suçtan iki defa yargılanamaz ne de olsa. lakin, kimse bu dünyanın adaleti olduğunu da söylemedi. olumsuzluklar olarak gelmiyor aklıma bunlar, yatay değil daha çok dikey bi adalet var.

gizli bir cemiyete üyeymişim gibi hissediyorum.

dün

2009-05-01T21:18:00.003+03:00

nisan yağmurlarının ardı arkası kesilmiyor. mayıs yağmurları başladı daha sonra. tam oturduğum yeri bilirsiniz. tam karşımda bir minare var aralıktan onu görürüm hep. insan görmem kalkıp bakmadığım sürece pek. kuşları görürüm ve gökyüzü elbette. çeyrek kubbe.

anlatacaklarımı dinleyecek kimse yok mu?

Felsefe penetrasyonu maksimum, bütün motorlar tam yol ileri

2009-04-17T23:16:00.003+03:00

Amcabey, Peyami Safa ile Nietzsche karışımı bir meyhane bilginidir:

"Boş versene evladım" diye yanıtladı Amcabey; "Eğlenmek istesek tiyatroya gideriz. Biz buraya zaten acı çekmeye geliyoruz. Acının tesellisi acıdır."

Olaylar gelişir.

Being ötür (T) aksime/ A'ref-i nefssin! Merdüm-giriz olmak istersen.

2009-04-09T23:44:00.004+03:00

Gündüz yediğim somon balığı sanırım bünyemde ilginç reaksiyonlara sebep oldu. Midem bir tuhaf ve aylardan nisan aynı zamanda. Avatar'ın bir bölümünde kahramanlarımız kutupta yaşayan su bükücülerinin kabilesine gidiyolardı. Ateş bükücülerin gücü güneş tutulmasında maksimize olurken su bükücülerinde ise aynı durum, ay tutulmasında oluyordu. Kutuptaki mekanda ying yang ı simgeleyen iki alabalık mabetvari bir havuzda yüzüyor dengeyi koruyordu. Şimdi aklıma bu geldi, yani o somonlar orada denge ayaklarına yatarken burada ise farklı bir tavır sergiliyor, bünye bükücü eylemlere girişiyorlardı. Somonluk adına utanç verici...bünyem bükülüyor uzay-zaman düzleminde..ân, delip geçiyor..

Felsefe bir düşünme biçimiydi o halde. Fringe diye bir dizi izlemeye başladım. kısa zamanda beğendiğim bu dizinin sözlükten anlamına bakıp bir anlamının da "zülüf" olduğuna görünce aklımdan bir tavşan tuttum. Nazmiyi ise cami duvarının dibine konuşlandırdım. Çünkü o delikten geçecek herhangi bir fare kulaklarımı kemirebilirdi. Şiir düşünme biçiminin kralıdır diye bağırmak istedim.

tüm bu endişeler altında üstün dökmen eğitiminin son bölümünü tamamladım. ve bir skeçte patron rolünü üslendim. yaşım küçük göstermesine rağmen rolüme çok çabuk alıştım, doğaçlama bir şekilde personeli canlandıran raportör arkadaşı gayet profesyonel bir şekilde reddettim. yanlış konumunu raporların şirketlerde, reddetmek gerekiyor..

şimdi ise mahsunun beni taksime götürmesini bekliyorum...Babazula rulez!!
işte size bir sample şu adreste:

TEŞVİŞ

2009-03-27T23:28:00.004+02:00

Başlamadan önce, bloggerın beni hatırlamamasından dolayı her defasında login yapmaktan duyduğum bıkkınlığı dile getirmek istiyorum. Defalarca beni hatırla diye çek atsam da, yine de her geldiğimde tamamen bir yabancıyım onun için. Neyse bir gün canı sıkılır da sayın yetkililer bu şikayetimi okursa umarım bir çözüm bulurlar buna. Zaten ayda yılda bir yazıyoruz onda da ağzımın tadını, parmaklarımın şevkini kaçırmasınlar.

Beni buraya atan rüzgara gelecek olursak, farketmişsinizdir sevgili okurlarım -bir dakika. hayalimden kitle oluşturdum sanırım, ara sözleri sevdiğimi daha önceden belirtmiştim- 8 şubattan beri herhangi bir şey yazmadım. Nedenine gelecek olursak tabi ki klasik dünya işleri. Bu arada az önce sigaramı söndürürken elimi küllüğe tamamen soktum. Evet, ne diyordum klasik dünya işleri. İşe güçe verdim kendimi. Çok yoğunum. Takvimim çok dolu; Projeler, toplantılar, yemekler, balolar, resmi temaslar ve aile ziyaretleri. He He ne komiğim. Mümkün olduğunca imla kurallarına dikkat etmeye çalışıyorum bu arada, nedense bu hassasiyet?

Şimdi ben işe güce verdim ya kendimi, hani annem de yoktu ya, o sırada ben dengesiz beslendim, az uyudum ve çok yoruldum. E sonra noldu? Sevgili vicıtım bu kadarına pes, indiriyorum şalterleri dedi ve bağışıklık sistemim bir süreliğine servis dışı kaldı. Daha sonra her zaman söylediğim şu mazi üzerime sakız gibi yapıştı, evet şu alnımdaki küçük yarıklar yani çocukluk hastalığı su çiçeği, latince ismi sanırım Herpes, karanlıklar ardından daha omuriliğimin kökünden çıkıp geldi ve kademeye girdi. Evet doktor dedi yüreğin kabarmış senin dalağın şişmiş çok yormuşlar seni çok germişler delikanlı. Evet amca dedim burası ne kadar sıcak. Sonra bana yüzellimilyonluk bi ilaç yazdı dalga geçer gibi yedi tane var içinde topu topu. Bir de krem o da bebe kremi. Ya bunlar Zona için. Zona çıkardım ben
Ağrı yapıyor şimdi. Sonra bilgisayarıma Zonalarm programını kurdum. Sağlıklı yarınlar içün.

Evet birinci fasılı bitirdik. İkinci fasılda ise zonamı yakından inceliycez hep birlikte. Ama önce ağzımın kenarlarındaki yoğurt bulaşıklarını silmem lazım, nitekim az evvel bir tabak mantıyı absorbe ettim. Evet sildim. Az sayıdaki sigaram, blekbörim ve ben sizlere bir takım şeyler anlatmaya çalışacaz. Tabi anlatırken hiç öyle ölümün kamusallığı falan gibi mevzulara girmiycez. İyi kimseleriz biz.

Neyse zona diyorduk değil mi?

Şimdi bu zona sırtımda çıktı. Tamam çok iç açıcı bir mevzu değil, kabul ediyorum. Ancak anlatmak istiyorum. Çünkü ben birazcık manyağım. Aman est. falan diyosunuz burada eminim. Zona felsefesi yapmadan tamamen görünüşü üzerinden yoluma devam ediyorum.

Şimdi ayna vasıtasiyle zonamı inceledim. yaklaşık yedi sekiz tane kabarık var. sinek ısırığı gibi. Tabi incelerken hemen bir şeyler benzetme hastalığım tuttu ve bir elin parmaklarından az sayıdaki kabarıklarımı, yıldızlı gecelerimizin değişmez misafiri, denizci ve kervancıların kadim dostu, polarisin ahbabı ve kahveyi seven bir millet olarak çağrışımlarından dolayı ve dahi avamın bildiği sayılı takım yıldızından biri olan Büyük Ayı takım yıldızına benzettim. Evet dizilişleri aynen o kıvamdaydı. Şimdi Büyük Ayının nam-ı diğer Ursa Major un, neden bu şekilde adlandırıldığını siz de benim gibi zamanında merak etmişsinizdir. Lakin ben yine de burada açıklayıcam, sonra aman ben görmedim aman ben duymadım demeyin.

Bu konuda çeşitli rivayetler var. Tabiki bu antik yunanlar boş durmamış bunlara da bir şey uydurmuşlar. Aman efendim biri zeusu sevmiş, sonra köpek olmuş yok kralın kızını öldürmüş yok öbürü çocuğunu yemiş össye girmiş yok mızrağı atmış canım kızı paralamış,efendime söyliyim özetle bir ton aşk, skandal ve entrika dolu mitolojik tevatür hali hazırda mevcut. Eskiden bakardım ansiklopedilere. Büyük ayı, küçük ayı, köpekti kurttu tavşandı..ulan üç yıldız var ben mi körüm nerde bu hayvanın kuyruğu nerede toynağı diye az sinirlenmezdim hani. Lakin şimdi yedi kabarcıktan kendi gök kubbesine irtica eden biri olarak buna pek hakkım olduğunu sanmıyor, aksine antik yunanlıları anlıyorum. Uzlaşmacı bir tavır sergiliyorum bilahare.

Zaten 8 şubat tarihli yazımda kulaklarını çınlattığım kronosun, yani zeusun peder beyi, bir şekilde devam eden yazılarıma müdahil olmasından hiç şüphem yoktu. Onun parmağının olması kuvvetle muhtemel.

Şu an mantı yüzünden karnım cımbıldadığı ve ağrı katsayım arttığı için yazıyı noktalamak istiyorum. Yazıyı noktalayıp post prodakşın evresini bitirmiş olacağım. Daha sonra post evresine geleceğim. Evremde yalnız olacağım elbette bknz flika. Yolladıktan sonra yazıyı, içeride yatan hasta validemle birlikte akşamdan beri tesis etmiş olduğumuz sükunet ortamına kendimi bırakacağım. Ucu nereden çıkar bilmiyorum ama kısa bir süre içinde uyuya kalacağım hususunda sizleri temin ederim.

Güncel haberler babından Muhsin Beyin geçirdiği kazayı da anmadan edemeyeceğim. Her şeyi takdir çerçevisinde değerlendirmekten başka elimizden ne gelir ki? Ben şahsen halen yaşamakta olduğuna inanmıyorum. Allah rahmet etsin kendisine, şahsen tanımıyorum ama sözüne güvenebileceğim bir kaç kişiden duyduğum kadarıyla kıymetli bir insanmış. Bize de hayırla anmak düşer en azından. Bakın bu da ölümün kamusallığına çıktı bir şekilde. Herkes "sıra bende değil" alternatifini tekrar gözden geçirmeli belki de. Böylelikle vefatıyla bile hayır işlemiş olur, ki bir insan daha ne istesin. Metnin seyrine pek uymadı ama idare edin dayanamadım.

Hasılı kelam arayı açmamak ümidiyle yine aranızdan ayrılıyorum. Sizin de zaten çok umrunuzdaydı.
Neyse, selametle.

Kronos!!! sevimsiz hergele!!!

2009-02-08T01:50:00.005+02:00

7 8 9 /
4 5 6 x
1 2 3 -
0 00 . +

Hayır, yanlış gelmediniz. Burası herhangi bir gazetenin bulmaca eki değil. Ayrıca Da Vinci şifresini ve benzeri zeka oyunlarını öneren, brüt ücretten net ücretinizi hesaplayabileceğiniz yahut aldığınız B tipi fonların getirisini size söyleyen bir site de değil. Burası benim blog.

Peki nedir bunlar? Bunlar bugünün hesapsızlık günü olduğuna işaret ediyor düpedüz. Durun kendimizi kandırmayalım. Ne maymundan geldik diyenler ne de Adem'in oğullarıyız diyenler hesapsızlığı kabul etmezler.

Tam bu sırada müziğin sesini, bir önceki şarkıda düşük çıktığı için açmış olmamdan dolayı, hesapsızlığımın faturasını ödüyorum: kafam patlıyordu az kalsın. Haha, manidardır şarkının adı da "Headache".

Hesapsızlık diyorduk değil mi? İşte bakın yine oldu. Sonunu hesap etmeden, bir şeyler yazalım dedik yine çıkmıyor.

Azizim ben de biliyorum hesapsız taş yerinden oynamaz şu dünyada. Lakin kastettiğim başka bir şey sanırım. Hesap etme alışkanlığı. Hesap etme, hesaptan düşme, hesaba ekleme, hesap verme, hesabını görme..

Neyse, bırakalım şimdi. Buradan haberler vereyim biraz. S., sonunda muradına erdi; O, artık İtalya'da. Sonra Maslak artık tarih oldu. Evin bazı odaları açık renklere boyandı. Sonra ben kendimi işe güce verdim. Bazen yokuş yukarı çıkarken aniden önüme zıplayan serçeler çıkıyor, onları görünce gülümsüyorum, selamlıyorum. Bir çok cümle kuruyorum, içimden tabi. Ah, ne güzel vuruyor tellere. Geçenlerde mesaiye kaldığım günlerden birinde, kafeteryaya gittim. Günlük gazetelere göz gezdirirken "Memleketimin şairleri" isimli bir köşe keşfettim. Şöyle bir göz gezdirdim. Daha sonra yine benim gibi geç saate kalan bir arkadaşın tavla oynama teklifine olumlu yanıt verdim. İki sıfır yenilirken patron çağırdı. Sonraki bir gün S.'den aldığım wall-e yi izledim, çok beğendim. Sonraki bir akşam A. ile karşılaştım o meğer Z. yi tanıyormuş. Beraber İ. 'yi andık. Sonra ben İ.'yi aradım, bebeğiyle oynuyormuş. Niye gittin lan dedim ona yine. Annem de ay başında umreye gidiyor. Hey!!! size soruyorum herkes beni terk etmeye mi çalışıyor ?! işin kötüsü sonrasında gidenlere anlayışla karşılarmış gibi davranmak zorunda kalmanız. zoruma gidiyor. bazı geceler uyumuyorum. halbuki uyurken vakit çabuk geçer. geçenlerde bir böcek öldürdüm. genelde kaçarlar ama bu antenlerini oynatmayı tercih etti. ben de terliği beynine indirdim. bir de şey yaptım datetime fonksiyonu var ondan çalışma günlerini hesap etmeye çalıştım. lakin olmadı. uzun bir algoritma kurmak gerekiyor. üşendim. şu duvardaki saat nasıl sinirimi bozuyor bir bilseniz. devamlı orada ve devamlı aynı zamanı gösteriyor. ironik bir şekilde yaklaşık üç yıldır tepemde duruk bir saatle sabahlıyor ve akşam ediyorum. iyiki bünyamin button olmamışım. İşte bunlar buradan haberler.

-------------------------------------------

vakit geçsin vakit. nasıl geçtiği mühim değil. dünya bildiğince döner çünkü. bir şiir yazayım gözlerimi kapayarak.

----------------------------------------------------

Lichtung

----------------------------------------------------

musafaha etmek istiyorum sizinle bay zaman.

ve mesela bir şehir turu belki sonra

kentin güzel sokaklarını, avlu ve duvarlarını

ve mesela bir gece ağırlamak belki sonra

suratınızı görmek istiyorum bay zaman.

tüketirken kendinizi.

sormak istiyorum size bay zaman.

nasıl anlamsız kıldığınız fiilerimi

kronos çocuklarını yemişti sanırım, ki siz daha iyi bilirsiniz.

zavallı kronos boşuna almış mazlumun ahını

ah, o bile çıkıyor aheste aheste

niye elimi sıkıyorsunuz bay zaman.

şah damarım ellerimde mi sanki

kronos!!! seni sevimsiz hergele!!!

saat üç olmuş. yatıyorum.

-----------------------------------

"Hergünkü hep-beraberliğin kamusallığı, ölümü hep cereyan eden bir rastlama olarak bilir ve ona ölüm hadisesi der. şu veya bu yakın dostumuz, yahut uzak bir tanıdığımız ölür. her gün ve her saat tanımadıklarımız da ölür. ölümle dünya-içinde yer alan bilindik bir hadise diye karşılaşılmaktadır. bu haliyle o, her gün karşılaşılanları karakterize eden dikkat-çekmezlik içinde kalır. zaten herkesin, işbu hadise için belli bir tefsiri de hazırdır. onun hakkında dile gelen yahut çoğunlukla söylenmeyen ve kaçarca sarfedilen sözler, aslında şunu demek ister: sonunda herkes ölecek, fakat şimdilik sıra bizde değil."

Algoritmak isteyenler siz şöyle bir durun.

2009-01-22T23:21:00.009+02:00

Yazılım kursları, insanları yazılımcı olmak ve yazılım yapabilmek üzere eğitir bilirsiniz. Bu kurslardan birine ben de devam etmiştim zamanında. Bu kurlarda yine çeşitli teknik terimler açıklandıktan sonra algoritmanın yazılımın kalbi, gerisinin makyaj olduğuna dair söylemler gaz vermek amacıyla talebelerin zihinlerine zerkedilir( yahut bir algoritma başlatılır mı desem). E tabi ben de bu süreçten geçtim. Çok klasik bir örnek olduğunu sonradan öğrendiğim çay demleme algoritmasını anlatan hocaya iştahla baktığımı hatırlıyorum. (Bu tip şeyleri severim, cüzdanımda bir işime yaramayan, bazı konularda uzman olduğumu belirten kartvizitler/kartlar taşıyorum). Neyse, mezkur çay demleme algoritması hatırladığım kadarıyla, çaydanlığı bul, suyu koy, çayı koy, ( çay ve su ayrı yerlere tabi) gazı aç, ateşi yak, çaydanlığı ocağa koy, suyun kaynamasını bekle, su kaynayınca çayı demle, demin çökmesini bekle vs. gibi adımlar içeriyordu. sonunda da afiyet olsun şeklinde prompter bir yazı beliriyor cursor yanıp sönüyordu...ne hoş.

Günüm çay demlemenin daha gelişmiş hali yahut öyle zannedilen benzerlerini proses etmekle geçiyor. Yazmaya başlamadan önce lostun yeni sezon bölümlerini izledim, ondan önce de bu hafta devamlı okuduğum kitabı bitirdim. Annem indirimli saatlerden yararlanarak oturarak namaz kılıyordu tüm bunları yaparken. Sonra su ve buhar. Aynayı silmeye başladım gayri ihtiyari: baba ve oğulun kitabın başında ve sonunda barselonanın sisli sokaklarında lost'a karıştıkları sahne geldi aklıma. Ne kadar samimi, ne kadar içten, ne kadar sevgi dolu ve algoritmaya uygun. Sonra algoritmalara adanmış ömrümde babamla en sıcak temasımızı hatırladım, sonunda el ele sisli bir sokak yerine eller iki yanda alnım merdivenin köşesinde lost olmuştum. Algoritma ne kadar da güzel işlemişti, ne üstün dökmenin kişisel gelişim zırvaları ve pozitiflik angaryaları, ne kuantum ne momentum. Benim yüzüm param parça, bölük pörçüktür şu merdivende ve şu eşikte. Algoritma işlemiştir yere bırakılan elma düşmüştür, merdiven serttir beynin mermere akmıştır. Newton yine galip çıkmıştır. Adil bir infaz söz konusu değil. Alnımdaki küçük yarık yüzdesel olarak göz ardı edebilir +-100 gr.

İşte bu yüzeyselliğin algoritmasıdır, çay demlemenin ve soğuk mermerlere ve kapı eşiklerine ve buğulu aynalara bıraktığın. çünkü algoritmayı uygulayanın yalnızca hüznü vardır.

Bütün algoritmalar kaçıştır. Ben kaçarkense fonda çalan şu gerektir.
Uzaklaşırım müzik fade out...

Moody Blues • Nights in White Satin
Yükleyen gippo

metamorfoz

2009-01-19T00:26:00.000+02:00

Metamorphosis from Glenn Marshall on Vimeo

Torres'in ultra öngörüsü

2009-01-17T01:25:00.002+02:00

"Televizyon, sevgili Daniel, Deccal'dir, seni temin ederim ki, yalnızca üç ya da dört kuşak sonra insanlar nasıl yelleneceklerini bile bilemez olacaklar. İnsanoğlu mağaralarda yaşamaya, ortaçağ vahşetine ve buzul dönemenideki aptallığına geri dönecek. Dünyamız kitaplarda yazdığı gibi bombayla yok olmayacak...gülmeyle, bayağılıkla, her şeyi alaya almakla ve alçakça bir şakayla sona erecek."

Rüzgarın Gölgesi, Carlos Ruiz Zafon, s.114.

NLP PLANI

2009-01-14T23:59:00.004+02:00

Yarın kişisel gelişim seminerimiz var. İçimizdeki devi uyandırmaya çalışacağız. Katılmamanın cezası 30 avro. Katılacağım elbette.

Akşam olup da eve geleli dokuz adet, tersten yaktığımı da sayarsak on adet sigara içtim. Düşünelim bir kere: bir insan kendini daha ne kadar geliştirebilir ki? Ha o bir sigara da her insan hata yapar payı.

Masamın üzerinde Ahmet'in kırmızı arabası duruyor. Bastırarak geriye doğru çektiğinizde içindeki sarmal çark ya da adı her neyse kendini dolduruyor, bırakınca da çektiğiniz ölçüde yayından kurtulmuş zemberek yordamıyla ileri doğru atılıyor. İtiraf etmeliyim son bir kaç gündür bu arabayla oynuyorum. Kendi kendime sun'i engeller yapıp, kâh iki tereklek yukarıda kâh iki tekerlek havada üzerinden geçirtiyor yahut boşluğa bırakıyorum. İlkokul yıllarında mandal ve terliklerle oynayan biri olarak kat ettiğim mesafeye bakarak kendimi oldukça gelişmiş hissediyorum.

Yapılan araştırmalara göre kurumsal şirketlerdeki mail trafiği, insanların yüzyüze konuşma alışkanlığını bastırmış. Haliyle gerekli gereksiz bir çok mail hem zaman kaybı hehem euaukeauyaşutşuat.......

On parmak yazabilmenin hem avantajları hem de dezavantajları var. Bazen hızlı düşünüp anında yazıya dökme imkanı verdiği gibi, bazen de sıkıntılı parmaklara yazacak düşünce yetiştirememenize sebep oluyor. Ha bu ne mi? Bu, tersten yaktığım sigara.

Bilinmesi gerekenler

2009-01-14T23:52:00.000+02:00

ben değilim İbrahim hamdolsun teşrifatçı değilim üstüne basa basa
atım çoktan kaybolmuş aramaya yüzüm yok; böyle matruş gezerim
uzun yol bilmesem de her zaman seferiyim ilmihalden ziyade din kültürü ve Allah
ne mustahreç okudum ne bitirdim süneni işten eve servisle
geçimsizin biriyim hiç sınıf atlamadım, yoksa bir sakıncası düş kırığı piyade
çokça rahleden düştüm, kalkmadım tahtadan eşiklerde büyüdüm
yanım yörem yokuştur, üstüm başım Beyazıt sökmeden abd'yi maklubeye kanmadan
ben de bir abdullahım minyesini düşürmüş
benim de bir adım var çağrılınca gelmeyen
soğuk savaş üstüne haydi abdest alalım ılık su iyi gider dünyanın gidişine
haydi abdest alalım

ben değilim İbrahim çok şükür teşrifatçı değilim bunu bugün öğrendim
kendime benziyordum ayna kayıp gittikçe,
üstümde aynı gömlek yıkadıkça kirlenen
hiç sağ elim olmadı seçimden galip çıkmış, koşmadım bankalara
yağmur yağış diyerek
ne zeus ne alaattin ne mete ne promete hiç kimsenin avucunda saklı değil ışığım
zaten beni ele verir çerçevede eski resim, kadim dostum, boş hevesim
şimdi dursam şiir yazsam hiçbir yerde çıkmaz adım, bu benim soylu inadım
az yürüsem tarlabaşı, nasip değil hiç bu kula durduk yerde akşaabat
durdu yerde tuleytula
işte ben hep o doğruyum dört yanlışın götürdüğü,
o kadar kolay değil konuşsanız sevmezsiniz
susarsam kan tutar, bana hiç hak vermezsiniz, ne de olsa adım çıkmış,
vurulmuşum hiç uğruna
platinden gülümsüyor parmağı gümüş kardeşim ortalıkta dolaşıyor
bıyığı yaştan kaybetmiş
anlayın sormayın beni dört duvara afişlendim,
işte o adam benim oyu/nu baştan kaybetmiş!
soğuk savaş üstüne haydi abdest alalım ılık su iyi gider dünyanın gidişine
haydi abdest alalım

Hamdolsun Teşrifatçı Değilim, Hüseyin Akın, Kırknar Dergisi, Sayı: 1

müneccim ve muvakkitler için uyku saati

2009-01-13T04:06:00.002+02:00

Her ne kadar uykusuzluğa dayanıklı olduğum konusunda beni tanıyanların ciddi endişeleri olsa da gün içindeki toplam uyku miktarımı matematiksel yöntemlerle ölçecek olursak haklı olduğum ortaya çıkacaktır.

Bununla birlikte bugece bir istisna sayılabilir. Boş kaldığım bir ara hafif kestirme mazeretiyle uzandığım yataktan gece üç sularında kalkabildim. Öyle ya herkesin bir sınırı var. Her neyse karnım gurulduyordu ve gerekeni yaptım. Şimdi de aslında daha erken saatlerde bakmak gereken bir kaç şeyi inceliyorum. Tekrar yatmayı düşünmüyorum. İnanın böyle durumlarda yatıp iki üç saat sonra tekrar uyanmak gerçekten yorucu bir iş.

Aslında bahsetmek istediğim başka bir şey. Bilmem size de oluyor mudur, aynı şu andaki gibi gecenin dehrinde uyanıp da bırakın herhangi bir canlı görmeyi, sokağınıza camdan şöyle bir baktığınızda lambası yanan bir ev görememek hem biraz ürkütücü hem de tuhaf bir sevincin kaynağı. Ürküten yanı malum yalnızlık, bir başınalık, sessizlik veya bir şeyi yanlış zamanda yapıyor olmak hissi. Sevindiren yanı ise çocuksu bir şekilde sanki çikolatanın hepsinin size kalması gibi. Günlük hayatın akışına devam etmek için topu topu üç saatim olmasına rağmen ve bu üç saati herhangi bir gündüz vaktinde çok kısa bir süre gibi algılar olmama rağmen, nedense aynı şimdiki gibi gece vakitlerinde ve şu aynı üç saat için aklım yapılabilecek şeyler bombardımanına tutuluyor. Üç saat oluyor sanki üç gün. Ve işin tuhafı hepsi olabilir, bu vakte sığar mesafesinde duruyor. Yukarıdaki ürkütücü hisleri bir anda hayatın en harika şeyleri haline dönüştürüyor. Nuhun gemisinde tek başına olmak gibi.

Camdan sarkarak anladığım üzere hava bıçak gibi. Gökyüzü de bir o kadar keskin bir berraklığa sahip. Sanki beni uyanık tutmak istiyor. Teşekkürler O'na.

Neyse, şimdi bahsettiğim incelemem gereken şeylere dönüyorum. Sakin olun kurbağa falan değil.no suprises gelsin o halde ben gideyim. ninni gibi.

All work and no play makes Jack a dull boy.

2009-01-10T23:31:00.004+02:00

Hazır kimsecikler yokken. 2009'un ilk yazısı.

İmleç görünüyor ve tekrar kayboluyor, görünüyor ve tekrar kayboluyor... Bu kayda yönelik etiketler: ör. scooterlar, tatil, sonbahar. Kayıtları düzenle, yorumları yönet, kaydı yayınla, şimdi kaydet, blogu görüntüle ve oturumu kapat. Kısayollar, önizleme ve daha fazlası...

Soğuk günler. Tadilat bitti, şimdi kanepe telaşı. İşler yoğun. İşler yığın.

Tadilat başlamadan önce bavullara, kutulara ve çantalara istiflediğim eşyalarımı hala çıkarıp yerleştirmedim. Rafların, masanın ve dolabın boşluğu gözümü dolduruyor. Camdan baktığımda soğuğa karşı kendini istiflemiş insanlar görüyorum. Raflar, masa ve dolap, eski ve yeni soğuk günlerle dolu.

Mitinglere gidiyor, sloganlar atıyorum. Giderken kalın giyiniyorum. Bayraklar ve dövizler taşıyorum. Bir sloganı en fazla üç kere söylüyorum. Ayetler okunurken oradan gitmek istiyorum. Bavullar, kutular yahut çantalara bakınıyorum. İçine girmek ve istiflenmek istiyorum. Bulamıyorum.

Ahmet'i çok seviyor, ananeme temkinli yaklaşıyorum. S, buraladan gidiyor. İ, arayıp unutup unutmadığımı soruyor. İstifade ediyorum.

Artık kimseler var. 2009'un ilk yazısı bitti.

If the Earth dies, you die. If you die, the Earth survives.

2008-12-05T23:01:00.003+02:00

Çok sayıda yazmak istediğim şey oldu. Ancak, hiç biri için gayret gösterip buraya aktarmaya çalışmadım. Şu an onları hatırlamıyorum haliyle.

Bayram geldi çattı. Gelirken tatili de getirdi yanında on günlük. On gün..ne yapıcam ben? Herkes memleketine falan gitti. Sonbahar geldi. Zaten kimse kalmamıştı. Yani durum böyle.

"Bleach" var, bir başka anime serisi, onu seyrediyorum bu aralar. Klavyede yazarken parmaklarımı izliyorum. Yeniköyde tekaüt tesisinde öğlen yemek yedim bugün. Güzel sakince bir yer. İzole olduğundan sebep ihtiyarlar ve bilen bir kaç gruptan başka kimse yoktu. Lüks, çok temiz bir yer değil ama tatmin oldum ben, fiyatlar da uygun. Boğaza sıfır; yemeğinizi arsız martılar ve yüzsüz kedilerle birlikte yiyiyorsunuz. Utanmadan masaya kadar çıkabiliyorlar. Sigara içerken parmaklarımı izliyorum. "Telephone call from istanbul" çalıyor bir yandan. Bir yandan bir damla zehirle seviyorum bu şehri. Boğaz ve deniz ne kadar gri. Gri günler hep ürküttü beni. Arabayla giderken arka koltukta başımı yasladım ve bunu, ne kadar sevimsiz olduğunu düşündüm gri dekorun. Bir ara uyuya kalmışım. Uyurken parmaklarımı izliyorsun. Öğleden sonra hiç bir şey yapmayarak geçirdim vaktimi, sağda solda oyalanarak. Ne güzel olurdu yollarda olsaydım o zaman. Gereksiz mi çöktü üzerime bilmiyorum bu kasvet. Çöktü işte. Birinin parmaklarının üzerimde gezdiğini hissediyorum.

Evet ben de seninle aynı fikirdeyim: çok manasız buluyorum.

Animelerde böyle tam aksiyonun göbeğinde çok saçma duygusallıklar yaşanıyor. Buna katlanamıyorum. İstisnasız hangisini seyrettiysem bu böyle. Bir tarz haline gelmiş. Hikaye ne kadar iyi olursa olsun en ateşli yerinde birden adamlar sokakta misket oynadıkları günlere dönüyorlar. Kızlar ve erkekler saçma bir saflıkla ançinsan monçinsan deyip duruyorlar. Arkadaş ne alakası var. Seviyorum de bitsin işte. Yahut o benim kankam nasıl yapasın çizerim layn seni gibi şeyler. Beşiktaştaki kaymakçı Pandoya gitmeyin. Malzeme leziz, eyvallah, lakin pis bi adam.

Bir haftadır evde temizlik var. Halılar, perdeler, tüller, giysiler, camlar ve pencereler yıkanıyor. Nefret ediyorum bu süreçten. Ev her daim darma dağın, ıslak ve temiz. Halıya basmıyorum ıslak diye ve ışığı açmıyorum perde yok diye. Bayram ama olacak o kadar değil mi...

Sabahları işe giderken servis fatih-edirnekapı-e5-çevre yolu fsm köprüsü bağlantısı-maslak güzergahını takip ediyoruz. Arka köşeye gidip otruyorum çok fazla kişi yok. Sonbahar zamanları özellikle saat yedi buçuk civarlarında sis varsa eğer kentte haliç köprüsü üzerinden şöyle bir bakın yedi tepeye. Ve devamında tam bu bu bağlantı köprüsü üzerinde fsm ye altta derin bir vadi var..alt taraf sanırım gültepe falan. Neyse, sis çökmüş oluyor. Hayalet bir şehir belli belirsiz. Beton yığını. Bir salgın sonucu bütün canlılar ölmüş ve geriye gri binalar kalmış gibi. Güzel bir görüntü.

Bunlar aklımda kalanlar. Strange world.

Bu kısır döngü son güne kadar devam edecek. Tükene tükene hafızama yer edecek görüntüler ve sesler, en sonunda hiç bir şey kalmayacak. Bir gün dönülmek istenecek anların sonuncusu yaşanacak. Dünya ölecek. Bunu tam anlamıyla, kuşkusuz anladığım gün hapı yutmuşum demektir. O yüzden belki doğrudur, belki de yaşarsam benimle birlikte dünya da ölecek; ama hemen ölmeye karar verirsem, yani tükenmeden anlar, görüntüler ve sesler...güzel hatırlayabilirim belki dünyayı ve daha da güzel olabilecek ihtimaliyle kurabilirim fantazi dünyalar.

Tam bu satırları yazarken Rimbaud'un fi tarihinde okumuş olduğum şiirini daha iyi anlayabiliyor olduğumu farkettim. Yani maksat isim yazmak değil hakkaten daha iyi anlıyorum. Tuhaf bir sevinç kapladı içimi. Manyak mı bu adam ben niye anlayamıyorum derdim hep kendime. Meğer vakti varmış haha.

şimdi bu kadar. ölelim bakalım. dünya yaşasın.

Aslan demeye bana bin şahit ister.

2008-11-23T20:24:00.002+02:00

22 Kasım. Ömer Fahreddin Paşa'nın vefat yıldönümü. Aşiyan mezarlığında sağ olsunlar insanlar anma töreni tertib etmişler kabrinin başında.

Rahmetliden ilk haberin olduğu günü hatırlıyorum...Of...kemikleri sızlıyor Paşa'nın, benim kemiklerim sızlıyor..

Allah rahmet eylesin Merhuma, mekanı cennet olsun. Bana da tırnağınca benzemek nasip etsin.

iki güzel, akşam üstü salınıyor, seyrine düştüm aklım başımdan gidiyor - Kastamonu yöresi anonim

2008-11-11T20:08:00.005+02:00

Bugün akşam dört-dört buçuk arasında bir an. Makineye VS2008 kurarken zaman geçmek bilmiyordu. aylaklık yapayım dedim. henüz bir saat önce bir arkadaşın doğum gününü kutlamıştık. daha sonra çekilen fotoğraflara baktığımda saçlarımın uzadığını farkettim. garip garip bakmayın uzamış derken kontrolsüz bir şekilde demek istiyorum. neyse aylaklık sırasında sağa sola laf atıp diğer aylaklık yapanlarla muhabbetin belini kırıyorduk ki odanın camından gelen güneş ışınları gözümü aldı. belki daha önce benim filikaya bakmışınızdır. bu oda eski çalışma mekanımdı ve camdan akşam güneşin son demleri vakitlerinde, hava bir de hafif bulutlu ise gökdelenlerin arasından lezzeti tarifsiz görüntüler yakalamanız işten bile değildir. neyse uzun lafı kısası güneş yüzüme vurdu, gözlerimi kıstım, harika dedim. görüyor musunuz dedim. ama sonra birden şimşek çaktı. az evvel ofisin diğer bölümünde halen kullandığım yeni bölümdeydim. orada pencereden dışarı baktığımda istinye sırtlarından ay'ı görmüştüm. beynimin içinde binanın iki yanı arasında defalarca gidip geldim bir ay'a bir güneş'e bir ay'a bir güneş'e... elbette hemen bu müjdeyi arkadaşa da verdim bu ne kutlu bir binadır bir cepheden ay bir cepheden güneş gözükür. maalesef arkadaş etrafına neresinden bakıyorsa artık -töbe est.- huaaua çok mu şaşırdın huaaa şeklinde bir karşılık ve yine tepkisi gibi abuk subuk bir espri yaptı. bu tepkisi coşkuma gölge düşürmemekle beraber yine de onun için üzüldüm.

bundan ikibin yıl önce falan meksika civarlarında yaşasam kesip putperest bir aztek, maya vs. gibi bir şey olurdum laf aramızda :) neyse Allah korumuş :)

velhasıl iki cilveli iki sürmeli arasında kaldım akşam akşam.

ne güzeldi demi şarkı:
ben yandıkça bağrımda sönmez ateş
gece yıldız tenimde gündüz güneş

tamam aynısı değil ama anladınız siz. o derece yani.

Motorcycle Boy Reign!!!

2008-11-10T22:44:00.003+02:00

Siyam Balığını izledim. Geçen gün wikide dolaşırken Tom Waitsin oynadığı filmler başlığı altında. küçük bir rolü vardı ama yine de gittim aldım filmi. sanırım daha önce izlemiştim ama çok uzun zaman önceydi ve kafam basmıyordu pek. velhasıl hafta sonu oturup onu seyrettim. güzel film. kadro iyi. şimdi kaşarlanmış tiplerin gençlik yılları. matt dillon, mickey rourke, nicholas cage, dennis hopper, laurence fishburn ve tom waits ve vs vs. film zaten coppolanın

dünyayı siyah beyaz görmek, başka türlü düşünmek, başka türlü dinlemek, başka bir yerlere ait olmak, başka bir zamanda yaşamak...başka başka başka..

filmi seyredince görürsünüz, yahut zaten seyrettiniz daha önce biliyorsunuz.ben o salak küçük kardeş, rusty-james, hayat da motorsaykıl boy.

biri onu öldürmeli.

Kedersizm.

2008-11-10T22:18:00.002+02:00

Bugün malum on kasım. bizim ofisin önündeki alan içeride yasak olan sigara içme eyleminin plaza çalışanlarınca ayyuka çıkarıldığı yerdir. oraya yalnız başıma inmiştim bu sefer peşime birilerine takmayarak yahut birinin peşine takılmayarak. velhasıl yaktım cigarayı tüttürüyorum. laf aramızda biraz da teller kopmuş durumda. öyle efkarlı.. ancak yine ofisten biriyle karşılaştım bir iki saniye geçmeden. neyse üç beş muhabbet ordan burdan konuşurken etrafa bakıyordum. plazanın önünde bayrak vardı. böyle akşam üstü çok güzel bir ışık vardı hava rüzgarlı güneş aheste aheste böyle bulutların arasından kamaşıyor da kamaşıyor. bunlar işte bu ikisi bayrağın üzerine düşmüşler, biri kudurtuyor biri de alaca bulaca renkten renge vuruyordu. velhasıl güzel bir seyirlikti. tam bu esnada yanımdaki arkadaşa şöyle deme gafletinde bulundum: "dostum sahneye bakar mısın ne güzel, darı kısrak gibi dört nala gidiyor bayrak...keşke yarıya kadar çekeceklerine direğin en tepesine çekselerdi niye böyle yapmışlarki .." o sırada etrafımdaki topluluk bana doğru döndü..önce anlayamadım..arkadaşım kahkaha atarak bana şöyle dedi: "ulen ne çam devirdin be"..sonra etraftaki binaların bayraklarının hepsinin yarıda olduğunu gördüm bir anda..sonra bugün ne olduğunu hatırladım. malum bugün on kasım. kedersizm.

dış kaynaklı müzik-aslında bir tom waits şarkısı

2008-10-19T21:33:00.001+03:00

Cibelle - Green Grass - Official Video from Gustavo Guimaraes on Vimeo

Ne derler bilirsiniz...

2008-10-14T00:22:00.004+03:00

http://www.youtube.com/watch?v=tXyoeSqFDHQ

cul de sac

2008-10-12T23:08:00.002+03:00

Eve geleli sadece bir sigara içtim. Şimdi ikincisini yakıyorum. Şöyle bir düşünüyorum ne yazsam diye. Aslında bu blog zımbırtısının felsefesiyle alakam yok gibi düşünüyorum şu anda. Yani ne bileyim belli bir frekansım yok, kafama esince yazıyorum. Abuk subuk şeylerden bahsediyorum. Hayatımda yediğim en kötü ülker golden çikolatayı yiyiyorum aynı anda. Bu kadar kötü müydü bunun tadı ya. Devamlı bir sonuca varmaktan bıktım desem yeridir. Bi dakka gtalk ötüyor...

Necip Mahfuz ismi ne güzel. Hem temizlikten hem de muhafaza etmekten, korumaktan bahsediyor. Nobel almak istemiyorum hayır yanlış anlamayın. Ama ismimin böyle bir şey olmasını isterdim açıkçası. Vazgeçişlerimizin sebebi nedir?

Son bir haftadır çok efor sarfettim, yoruldum. Ancak, vazgeçtik. Çünkü takdir olmayacaktı. Çünkü dünya üzerindeki saçmalıkların haddi hesabı yoktu. Bir tane daha ekleyecektik, vazgeçtik.

Yoko Ono'yu sadece çirkin olduğu için sevmemek gibi bir şey bu.

Siz dudaklarınızı kıpırdatıyorsunuz, bense gerisini halledemiyorum.

Kendimi berbat hissediyorum.

FYİ*

2008-10-01T00:27:00.004+03:00

Sayın okuyucu unutmadan ekleyeyim, alan adımın da süresi geçti. yenilemeyi de düşünmüyorum açıkçası.

Yani demem o ki zihinlerinizde/bookmark'larınızda yer alan dublor.info adresini şu şekilde yenilememiz icap ediyor:

http://dublorizm.blogspot.com

İlgililere duyurulur.

*bu şirket maillerinde bazen forward edilen maillere fyi yazıyorlardı sadece. içimden ulan bu ne ki diye soruyordum. tabi daha önce görmedik kurumsal ortamlar, haliyle mucibi tripleri bilmiyoruz. neyse bir dostumuza sorduk, söyledi ve rezil olmadan olayın üstünü kapattık. İnsan bilmeyince sanıyor ki çok allengirli bir şey. halbuki yok öyle bişi. sizlerle de paylaşayım belki gün gelir kurumsal trip atarsınız. buyurunuz:

fyi: "for your information" (türkçesi: bilginize)

FYİ

Equivalent Trade Of Alchemy - Fetret Kimyası

2008-09-30T23:32:00.003+03:00

Vay canına..ne kadar da olmuş yazmayalı..iki koca ay geçmiş sonuncunun üzerinden..gerçi bu süreçte hakikaten başımdan aşkın işim vardı.sonra bu web zımbırtılarıyla arama da bir soğukluk girmişti hani; filikaya da uğramaz oldum..zaten altı üstü iki üç tane devamlılık arz eden faaliyetim vardı. Neyse, büyük kayıp sayılmaz. (Sadece filikada avatarımı biri araklamış ona canım sıkıldı. Bir tek o var işte canımı sıkan kayıp babında)

Tahminimce bu süreçte kitlem beni unuttu. Evet, benim bir kitlem var-dı siz bilmezsiniz, bazılarınız bilebilir de. Muhtemelen onlar da gönül koydu. Şu koca dünyanın işleriyle cebelleşmek hakkaten zor sayın müdavimler, lütfen gönül koymayın. Siz de iyi bilirsiniz bu işleri, ömür billah adamın yakasını bırakmaz. Ha bir de tembelseniz yahut ağırkanlı lisan-ı kibar ile elinizi hiç bir şeye sürmemek içinizden gelen yegane şeydir. Üşenirsiniz canım. Soğutursunuz. Koyulan gönüllere aldırış etmezsiniz. Aslında edersiniz ama bir şey yapmazsınız. Vesaire.

Şu aralar n'apıyorum?

İş güç yeterince vakit alıyor aslına bakarsanız. Mesai saatleri dışına da taşmaya başladı. Yoruluyorum. Yatıyorum, uyuyorum fırsatını bulunca. Bugünlerde ise hazır uzun bir tatil var kamu kesiminde-kamu kesimi çünkü bizde yok öyle bir tatil-, anime olayına iyice kaptırdım. Oldum olası çizgi çizmeyi, çizilen çizgileri izlemeyi sevmekle beraber bu ara iyice abarttım. En son bu ardışık izleme olayı 3. sezonu verilirken "Nedir bu, herkes konuşuyor..bir bakayım en iyisi" diyerek başladığım Lost'ta olmuştu. Sonra, Miyazaki filmlerini edindim, sonra Avatar'ı bitirdim. Sonra Naruto başladı -o hala devam ediyor bu arada-. Şimdi ise eş zamanlı olarak Full Metal Alchemist ve Neon Genesis Evangelion bölümlerini bitirmeye çalışıyorum. Tavsiye ederim güzel seriler. Wiki'den ve IMDB'den konu ve bölümlerle alakalı detaylı bilgi edinebilirsiniz.

Bunun dışında neler yapıyorum?

Vallahi pc'yi açınca genelde VPN ile şirkete bağlanıyorum, iş güç vs. Anlık mesajlaşma araçlarındaki kişiler büyük harfle yazdığımda eskiden işkilleniyorlardı, şimdi kesin eminler çalıştığıma aynı anda. Çalışmadığım zamanlarda ise bir süre sonra uyuya kalıyorum; Zü'nün kulakları çınlasın :)

E bunları niye anlattım? Ne bileyim belki sonunda bir şey çıkar diye düşündüm. Ama çıkmıyormuş. Üzülmüşüm. Kaderime küsmüşüm.

O zaman FMA'in jeneriğinde her bölümde yer alan özlü söz ile yazıyı bağlayalım. Buyrun buradan yakın :

"People cannot gain anything without sacrificing something. You must present something of equal value to gain something. This is principle of equivalent trade of alchemy."

Ne dersiniz? Hayal dünyası da olsa bazen tumturaklı laflar ediliyor. Düşünelim; bu sadece simya için mi geçerli? Bence değil...

Selamlar

Veni, Vidi, Vici...

2008-07-30T00:09:00.005+03:00

Bir takım değişiklikler olacak. Söylemedi demeyin. Boş yere konuşmuyorum. Haberini aldım. Bir takım değişiklikler olacak. Eli kulağında.

Evet bu kısa ikazımızdan sonra başları hızlı, sonları ise iki ileri bir geri kıvamında geçen temmuz günlerinden bahsedelim isterseniz.

Başka bir mecrada da belirttiğim gibi bu mevsimde hep binalara benzerim.

Evet bu kısa hal tercemesinden sonra başları ve sonları gayet hızlı bir kıvamda geçen yıllık izin günlerinden bahsedelim isterseniz.

Yaklaşık on günü aşkın bir süredir kaleme kağıda dokunmadan geze geze, göre göre, yata yata vaktimi geçirdim.

Neler yapmadım ki?

Memleketime gittim. Safranbolu’ya –içinizden “a orada evler var” dediğinizi duyabiliyorum- yani. Geçen seneler olsaydı tepkim "hey orada insanlar da var" olurdu. Ancak, bu sene durum biraz farklı.

Şöyle ki; bu sene, kene korkusuna, o gecesi gündüzü turist ve ahalisinin icabetiyle dolup taşan Zağfiranbolu gitmiş, sokaklarında kedilerin ve sansarların, “hatırla maziyi mes’udu sen de ben gibi yan / Tulu’a bak beni yâd et guruba bak beni an” isimli Münir Nurettin Selçuk eserini icra ettikleri bir hayalet kasabaya dönmüş.

Kimseler gelmemekte, gelenler kalmamakta, kalanlar alışveriş yapmamakta, alışveriş yapılmayan esnaf kan ağlamaktaydı. İşte bu manzara karşısında ilçenin göbeğinde çook büyük puntolarla yazılmış “WORLD HERITAGE CITY” tabelası daha bir manidar olmuştu benim için.

Burayı görmek için o dünyanın diğer tarafından gelen irili ufaklı Japonlar’ın -hemen ilçenin Kıranköy ismiyle anılan yeni bölgesinde Japon-Türk dostluk parkı bile vardır- sayısında bile gözle görülürbir azalma olmuş, gelenler de günü birlik başka mekanlara hareket eder olmuşlar.

Özetle durum içler acısı dostlar. Neyse, beni derinden etkileyen bu tablodan sonra elbetteki benim köyüm var ve ben orada beklediğim çoşkuyu bulurum beklentisiyle köyüme doğru yollandım. Ancak, durum orada da pek farklı değildi. Çoğu ev kapalıydı. Üstelik ortalık kavruluyordu. Küresel ısınma denen hadiseyi ilk defa içim böylesine cız eder şekilde müşahede ettim.

Tüm bunların kederini, yine ailemi görmenin sevinciyle bastıracağımı ümid ettim. Çok şükür onlar beni hayal kırıklığına uğratmadı. Kaldığım süre boyunca bendeniz keneden süneden çekinmeden –hayvancılık yapılan her yerde kene vardır erenler, ancak bildiğiniz gibi kenenin mutasyona uğramamış olanı makbuldür- dağa bayıra vurdum kendimi. Cumbalarda çay içmeler, bostanlarda mısır közlemeler, dalından meyve yemeler, ızgaralar, mangallar, dağı taşı gezmeler, sabah envai çeşit kuş sesiyle erken kalkmalar, ikindi uykuları, akşamüstü serinlikleri, gece samanyolu -haber kanalı değil- seyretmeler, çocuklarla çocuk olmalar, uçurtma uçurmalar, bisiklete binmeler, serin çardaklarda sohbet etmeler, ler ler ler... uzun bir aradan sonra tüm bunlar çok iyi geldi desem yeridir. O zaman diyeyim: uzun bir aradan sonra tüm bunlar çok iyi geldi.Kün

Sayılı gün çabuk geçti. Bahsettiğim bu güzel anlardan sonra tekrar tarihsel kentime geri döndüm. Otobüsle altı saatte evime ulaştım. Eskiden uzun yolculukları hiç sevmezdim. Ancak, bu senenin başlarında nasıl bir motivasyon edindiysem, bir yola başladın mı biter cümlesi hiç aklımdan çıkmıyor. O yüzden ne kadar uzun olursa olsun içimde hiç sıkılma-bunalma hissi uyanmıyor. Bu da kendimde bu sene gözlemlediğim bir şey. Hayırdır inşallah diyelim.

Tarihsel kentimde de üç gün istirahat etme imkanı buldum. Kendileri sağolsun rahmetle karşıladılar beni. Bugün şu yazıyı yazdığım günün sabahı da kendisi pek rahmet-efşandı. Bu vesileylen tarihsel kentimi bana daha çok sevdiren, şu kurak günlerde rahmeti üzerimize yağdıran Mün’im-i Hakiki’ye şükranlarımı arz ederim.

Cumayı cumartesiye bağlayan gece de Batman isimli filme gitme imkanı bulduk. Film çok doyurucuyda hakkaten; sayın Nolan’a, filmde Joker karakterini icra eden toprağı bol olsun sayın Ledger Beye teşekkürlerimi hassaten arz ederim. Ancak film tahminimizden uzun sürdü saat 00:50 idi çıktığımızda. E dedik yarın da boş sevgili dostum Savaş’la sabahlamaya karar verdik. Cihangir ve Tünel’in muhtelif mekanlarında çaylarımızı yudumladık. En sonunda, o saatte kimsenin kalmadığı boğaz manzaralı Setüstü Parkında güneş doğana kadar sohbet ettik. Tarifsiz bir keyif duyduğumu söyleyebilirim, tavsiye ederim imkanı olanlara. Sabah dokuz civarında eve vardım. İçimden Matrix izlemek geldi ve üçlemeyi tekrar izlemeye başladım. Sonlara doğru bir yerde uyuya kalmışım. Hafta sonunun bundan sonrası karanlık J

Neyse yazımızın hitamında bu günden de kısaca bahsetmek istiyorum. Tatilimi henüz bitirmişken, işbaşı yaptığımın ikinci günü Ankara’ya –ki sevmediğim bir kenttir- yolum düştü. Sabah sekiz uçağıyla gidip, akşam sekiz uçağıyla geri döndüm. Gün içinde neler yaptığımdan ziyade, uçakta olduğum sürece camdan dışarı seyrederken neredeyse sarhoş oluyordum. Uçakların nasıl uçtuğunu hala kavrayamamakla beraber iyi ki de uçuyorlar dedim içimden. Harika manzaralar, harika hissedişler, hayran kalışlar, kendinden geçişler. Hele akşam dönüşü sırasında günün batımını bulutların üstünden izlemek ayrı bir keyif. Ufukta batan güneşin bulutlar üzerinde oluşturduğu renk cümbüşü bu dünyada iken görülmesi gereken başlıca şeylerden biri.

Ayrıca bugün miraç kandiliydi. Gerçi hala öyle sanırım. Neyse miraç hadisesine paralel olarak sabah yükselip gri bulutların üzerinde çıplak sıcağı hissedip, akşam dönüşündeki serinliği, o olağanüstü güzel ve haşmetli manzarayı görmek...Yani tarihsel kentimden, yani evimden, yani yeryüzünden sıkıntılı uzaklaşıp, müjdeli bir habere benzeyen gurubla evime, yani yeryüzüne dönmek.. “miraç”ı idrak konusunda beni alışık olmadığım şiddette düşüncelere daldırdığını da belirtmek isterim.

Evet, şimdi yazının hitamına geldik. Alışık olmadığım bir şekilde şu arkada bıraktığım on günlük zaman zarfını niye böyle detaylı anlattım bilmiyorum. Huyum değildir, evet, ama içimden geldi. Ve sizi temin ederim sık olmayacak J

Selametle.

Baltık denizi izlenimleri

2008-07-05T01:11:00.002+03:00

Baltık denizine mi bakıyor sizin yazlık ?

Bu olmalı giriş. Ben de kalmalıyım bir süre orada. Bavulumu hazırlayayım o zaman. Uzaklaşmak üstelik böylesine uzaklaşmak eminim hepimiz iyi olacaktır bayım.

Niye bu kadar üzerime geliyorsunuz ki? Bir kaç iyilik istemek, sizin için yaptıklarımdan sonra, ha kusura da bakmayın ama böyle işler bu işler, ayıp mı ? Bavul mu derler yoksa valiz mi bu arada? Soru işaretinden sonra boşluk var mıdır? İçimden bir his söyleyecek çok şeyim olduğunu fısıldıyor kulağıma, bir başka his ise ve elbette şu omzumun içinde fare gibi beni kemiren hem de üflemeyerek, şu ağrı yok mu onlar da boşver uğraşma diyorlar.

Gece eve gelirken otobüste, çift katlı bir otobüsün ara merdiveniyle koridoru arasında, iki kişi birden birbirleriyle konuşmaya başladılar. Derya diye bir isim geçiyordu. Biri diğerine Derya abinin oradan mı tanıyorum seni dedi, diğeriyse evet ben de sizi oradan sanırım gibi geveledi. Karşılıklı olarak isimlerini hatırlayamadıkları için pişmanlık belirtip sorun değil dediler. Halbuki sorun yeni başlamıştı. yaklaşık on dakikalık bir muhabbetin ardından olay şöyle gelişti:

A: Derya abi kimdi ? B: hani şu pazuları -eliyle tarif ederek-kocaman, denizci olan. A: onun çocuğu vardı noldu hasta mı hala ? B: evet onu hastaneye kaldırdılar..B : Hala hatırlamadın mı Derya abiyi ? A: Derya abi değil ama..abla.. B : yok sen yanlış hatırlıyorsun abiydi o. A: Hayır kadındı, oradan tanıyorum sizi. B: o zaman bir karışıklık oldu ben seni tanımıyorum, ama semtte görmüştüm kesin. A: evet, ben de sizi tanımıyorum o halde muhtemelen semtte gördüm ben de oradan hatırlıyorum. B: sorun değil (boşluğa yönelir bakışları kimseyle göz göze gelmemeye çalışır)

A'nın iki arkadaşı alt katta yarılmak üzereydiler. Ben de tutamadım kendimi gülümsedim ve otobüsteki bir çok kişi bu birbirini esasında tanımayan iki gencin aralarındaki absürd diyalog karşısında gülümsedi.

İnsanın bazen bu hayata niye geldiğini ve amacının ne olduğunu sorgulaması için beklenmedik yerlerde fırsatlar doğuyor. Bu benim için öyle bir andı. Sonucu boşverin de..şairin dediği gibi noktalayalım.
.....
o yıllar bir ressam tanırdım
gök çizemezdi
yüksek evler yapardı yitik kadın yüzleri- bir güm
o kentin
-tarihsel bir kenttir-
o çarşısındaki hasır iskemleli kahvede
onu bir cenini çizerken ağlar gördüm
bütün öğeleri belliydi ama neden gözsüz
ama neden bir kaleden artmış kapı tokmağı gibi
ıssız ve dokunaklı
diye sormadım çünkü ben
ağlayanları severim ve güzeldir ağlamak
denebilir ki-
bir insan en çok ağlarken güzeldir
....

son olarak ve ben ara sözleri -ne yalan söyleyeyim- seviyorum. balçık denizlerine açılan her sokağıyla tarihsel kentimi de muhakkak.

Baykuşlar en güzel dallara konar ve vardır her asi çocukta gurur

2008-06-18T01:00:00.005+03:00

Apokalips filminden bir pasaj. Çok hoşuma gitti. Evrensel yargılara varabilirim her an
Ve insan yalnız kalmıştı. Hüznün derinliklerinde yüzüyordu. Ve etrafındaki tüm hayvanlar ona yaklaştı ve şöyle dediler:
"seni bu kadar üzgün görmek istemiyoruz....ne dilersen dile senin için gerçekleştirelim"
insan dedi ki:
"daha iyi görmek istiyorum"
akbaba cevapladı:
"görüşüm senin olsun"
insan dedi ki:
"daha güçlü olmak istiyorum"
jaguar cevapladı:
"benim kadar güçlü olacaksın"
sonra insan dedi ki:
"yeryüzünün sırlarını öğrenmek istiyorum"
yılan cevapladı:
"hepsini sana göstereceğim"

böylece tüm o hayvanlarla birlikte gitti.

Ve insan, onların verebileceği her şeyi aldıktan sonra gitti .
Sonra baykuş diğer hayvanlara dedi ki:
"artık insan daha çok şey biliyor ve daha fazla şey yapabilir...birden korkmaya başladım"
geyik dedi ki:
"insan ne istiyorsa aldı, artık üzüntüsü bitecek"
ama baykuş cevapladı:
"hayır! insanda bir boşluk gördüm..hiç bir zaman dolduramayacağı bir boşluk..onu üzen ve devamlı istemesine neden olan şey bu!"
"almaya devam edecek ta ki yeryüzü şöyle diyene kadar; benden bu kadar ve verecek hiç bir şeyim kalmadı"
...
ikinci hikaye bir otobüs durağı macerası:
sessizce oturuyorum. gideceğim istikametin otobüsü çok nadir gelen tiplerden. bir çok yüz gelip geçiyor diğer istikametlere. sessizce oturuyorum. yaklaşık altı ay öncesi geliyor aklıma. en son bu durakta beklediğim zamanlar. tam karşıda iki binanın arasında o ağaç hala duruyordu. muhtemelen arsanın ya sahibi yok yahut var ancak satacak kimse bulunmuyor fahiş fiyattan. bir kaç kere resmini çekmeye yeltendim. ancak uzaklık ve yetersiz bir makine -yahut yetersiz bir ben- yüzünden pek başarılı olamadım. Neyse, dedim ya bizim otobüs çok nadir gelir. bir kere kaçırdın mı artık bir saat beklersin. tabiki ben de kaçırdım ve beklemeye koyuldum. çeşit çeşit insan oturdu yanıma ve otobüslerine binip gitti. bir aile vardı ki burada anlatmaya değer buluyorum.

çocuk gayet haşarı. anne ve baba sıradan tipler. çocuk sağa sola koşturdukça anası "ben sana uzaklaşma demedim mi" deyip kafasına vuruyor çocuğun. baba, hanıma verdiği yirmi milyonu nereye harcadığını soruyor bir yandan. hanım anlatıyor marketten aldıklarını. ama tetikte, bir yandan da ihmal etmiyor çocuğu. çocuk en sonunda ağladı. babasına sarıldı. babası çocuğu teselli ediyor.
-------
b: baba a: anne ç: çocuk
b: oğlum bak gitme sapık var burada dolaşıyor iğne yapıyor uzaklaşan çocuklara. eyüp sapığı var bak iğne batırıyor
ç: sapık ne
b: kötü adam
ç: kötü adam ne
b: kötülük yapan adam
ç: niye kötülük yapıyor
b: işi bu oğlum yapıyor işte
ç: niye
b: kötü adam vardı hani televizyonda-hanıma dönerek- neydi o bi kız vardı hani büyü falan yapıyordu
a: selena selena..
ç: hades! hades!
b: hah işte hades, onun gibi kötü bir adam işte
ç: ama akşam oldu evine gitmiştir
b: yok oğlum dışarda yatıyor o
ç: niye evi yok mu
b: yok yok, bak sağda solda yatıyor sokakta
ç: niye
a: yeter artık -eliyle hırpalayarak- kırıcam kafanı bir dahakine
ç: -ağlamaz, babasının kucağına daha da siner-
b: ne aldın marketten başka..
---------
otobüsleri geldi gittiler. beklemeye devam ediyorum. ağaç olduğu yerde duruyor. muhtemelen bu durakta vakti gelince beklemiş olanlardan hiç birine bu kadar estetik gelmedi bu ağaç. otobüsüm geldi. nihayet uzun bekleyiş sona erdi. gidiyorum. ağaca gözlerimle ima ederek bir selam. işin edebiyatı değil gerçekten bir selam. bindim ve uzaklaşıyorum. Babaların ve annelerin çocuklarına neler verdiklerini yahut verecek neleri kaldıklarını düşünüyorum. sonra yine bi otobüsle eyübe gidip gelmelerimde okuduğum bir kitaptaki tutkulu genç geliyor aklıma. sonra bir tanışın şöyle dediğini hatırlıyorum: bu seçimi sen yaptın, dolayısıyla hayatında oluşacak değişikliklere de şaşırmaman gerekir nitekim hepsini bekliyordun. ben de ona şöyle demiştim elbette bu seçimin doğuracağı sonuçları kestiriyordum. ancak bu sonuçların ben de ne gibi hisler uyandıracağını kestiremiyordum. nitekim hisler ancak yaşanarak bilinir hale geliyor. ardı ardına ardı arkası kesilmeyen şeyler. her zaman oluyor. yine olmuştu.

temenni/öngörü/kehanet/üstü açık kalmak:

bir gün karşıma dikilip şöyle diyeceğim: sana verecek neyim kaldı ?
ve eyüpteki ağaca bir baykuş konacak. oradan gözlerini dikip bana bakacak. ve boşluğu bir kez daha görecek.

Seni gerçeklerden koruyan şeyler

2008-06-02T01:21:00.005+03:00

Bir şehir baskını bir iltica belki gasgsterleşmek biraz, belki bir gecenin ortasında iyice kararmış sokaklarda atılmış tetikçisi meçhul ardı ardına kurşun sesleri. İsmet özel şiirleri gibi yaşamak istedim hep. Keskin, en iyi darbelere sahip ve en iyi darbelere gebe. Hamleleri karanlıkta parlayan zihni okşayan ve kendine has bir musikisi olan. Ama hiç anlaşılmayan ve her anladığın şeyde yerli yersiz düğümler atan beyninde boşluk yaratan , boşlukları birbirine iliştiren, bağlayan.. Tanımlanamayan yeryüzü nesneleri, anlamını bilmediğin kelimeler ve o uçuşan poşet. Hiç bir şey anlatamamak çoğu zaman sorundur. Hiç bir şey kanıtlamayan teorilerle dolu her saat. İnsan söylediklerinden ...unuttum gitti. Gittim unuttu. Unutsun beni rahat eder. Ben onu unuttum rahat ettim. Birden bire gittim. Hep birde kaldım. Meğer hiç oynamamışım.yerimden yani. Oynamadan yerimden, parmaklarımı oynatarak bir diyalog. Aslında bir monolog. Dijitalin derin sularında annesi analog bir diyalog.

Yemek yiyodum. Afiyet olsun. Sağol naber. Ne olsun, iş güç. Senden. İyidir hoştur. Maşallahtır. Olsundu. Varsındı. Versindi. Sevsinlerdi. Dilbazlığını. Şahbaz da derler kimi yörelerdedi. Şahrazat. Rümembır rümembır. Rümembır fifth nüvembır. O günü ben de unutamam. Ben unuturum. Yeni bi başlangıç yapabiliriz. Yeniden sonlandırabiliriz yahut. O daha iyi olur. Sirkülasyon. İyi olan döner odanın içinde. İyi olan yok adamım. Adamın yok oldu iyi de oldu hani. Adamım yok olmaz. Kalbimizde yaşıyort. Kalbin yok olmaz adamın yaş-artsa. İyi olan yoksa, kalbimde adam varsa, kalbim kötü benim, iç. İçim fesarrttt. Fes takke ve külah yasaklandı yasaklanalı ve yeni dil çöreklendi çörekleneli aşkın ve kalbin dilinden dökülenler kan ağladı. Çünkü aşk hiç bu kadar kötü anlatılmadı. Adamın ağladı. Çünkü fesi yoktu artık ve sanat sadece boyamaktı üstü apaçık olanı. Diye şartladı kendini. Takkeler ve tekkeler ve zaviyeler yasaklandı yasaklanalı yeni dil dallanıp budaklandı budaklanalı ve iğdiş edilmiş tdk türkçesiyle yontuldu yontulalı güzel kelimeler rodosta sürgünde. Adam ağlamasın, fes yoksa melon şapka, cübbe yoksa frak vardır, nerede trak varsa orada braktır sloganı, vrak vraktır. Adamımı seviyorum çokça, gayrısı yalandı. Sanartta ş-art yoktur. Apaçık olanı boyamak ş-art değil seçenektir. Seçenek ş-art değilde nedir. Seçeneği seçmek şart-tır. Seçenek, seçen bir inek. İnek gibi çalışmak. İnek gibi seçmek. Seçenek seçenedek seçimine denk - olacağı söylenen elbette- bir renk bulamamak demek. Günümüz haritalarına bakana dek sabret. Hep verili coğrafyadan seçilidir kaçıp gitmek istediğin yahut bir süre bulunmak istediğin yerler. Ve yükseklik renkleri de seçenektir. Sarı yeşil kahverenk. Seçenekten kaçılamazsa şayet tartışmak da lüzumsuzdur gayet. Seçenek, seçen bir inek. İnek seni seçene dek seçiminin şaibeli olduğunu düşün dur. Eğer ki seçilirsen vardır bu seçimde isabet, biraz da keramet. Renk, renklerim adamıma denk, seçilemezsem köyüme geri dönerim. Köyüm dediğim yer haritaların yeşerttiği bir çöl. Oysaki rodos dedim, sürgün dedim, sürelim günümüze doğru gemimizi. Kaçıp gitmek mi. Kaçırıp gitmek isteriz adamımızı, inekler izin verirlerse. Yorma beni. . Çok bozuyon kafiyeyi. . Bağlı değilsin bir öncekine, unutuyorsun bir öncekini. . Bir iyimserlik seziyorum sözlerinin içinde, iyimserlik dolduruyor zorla içini. . . Oysa ki seçimlerin seçimi ve ineklerin ineği ve hatta renklerin rengi . . Yoruldum ben ya . Bayım, sizi yoran ne benim ne inek ne de öküz, amacım rahatlatmaktır adamımı, gördünüz. Kafiyeden anlamam bilirsiniz, şiirleri şairleri anmamaya çalışırım, bir maruzatım varsa, siz sevgili adamıma danışırım. İyimserlik zorla olmuyor, bu fakir emir ve görüşleriniz doğrultusunda konuşuyor. Yorulmayasınız. Renklerin dengisiniz. Ama bu öküz resmini ben çizmiştim. Evet. Ve bu şapkalıadamı sen çizmemiştin. Onu da ben bulmuştum. Ben çizmekten anlamam. Ben de anlamam. Anlarsın. Anlarım ama anlamazlıktan gelirim. Bir şeyden anlarsan çünkü. Başına iş alırsın daha çok iş çıkar daha çok yorgunluk ve seçenek ve inek ve renk. İşte bu çok doğru. Bi bktan anlamayanlar krallığına iltica etmekte fayda var. Olamaz böyle şey vize lazım. Yunan adalarına vize kalkmış diye duydum. Gidelim. Günübirlikte yok sadece. Günü birlikte geçiririz biz de. Cüretkarsın. Sevdiğim zaman. Kadersizim.

Hatırlayamadığım tüm diyaloglar adınıa dudaklarınızı kıpırdatın. Ben gerisini hallederim. Siz gidince unutuldular. Tüm diyaloglar. Unutuldular.

Derviş bana ta'n eyleme, gel de bu şarkıyı söyleme

2008-05-04T03:15:00.003+03:00

bilmem kaç bin satırdan oluşan ve bilmem kaç yüz sütundan oluşan bir egzel dosyası nasıl kasarsa bilgisayarını..yani bilgisayarını bilgi sayamaz hale getirir ya .. işte öyle

cimini hepdavn
cimini hepdavn

kuvı kuvı kuvı kuvı
bum bum
kuvı kuvı kuvı kuvı
bum bum

cimini hepdavn

yaz sezonuna girerken o yaz estirecek hit şarkılar nisan mayıs aylarında hafiften piyasaya sürülmeye başlar. yahut ne bileyim o senenin moda giysileri evvelki yıldan tayin edilir.

ömür böyle geçer. yaşanılan her an bir öncesinden tayin edilir. o yüzden ülke genelindeki dervişlerin milli gelire oranı hep tanımsızdır, sıfır bile değil.

akşam keşkül dergisine baktım; batı ve tasavvufla ilgili bir yazı vardı. işte onsekizinci yüzyıl sonlarında batılı tipler kolonyel davranışları içinde milletlerinin kuzey afrika ve ortadoğu bölgesine, şimdiye kadar hep mistik bir dünya olarak baktıkları doğuyu temaşa etmek üzere akın etmişler. sonra olanlar olmuş. tradisyonelistler ortaya çıkmış. yani bakmışlar ki acaip bir düşünsel altyapı var dalmışlar çeşitli tariklere. kah kimisi abdüsselam olmuş kimisi abdülbari..isimlerden bazıları martin lings, edward said, shunon vs. ..sufi olmuşlar islam olmuşlar. işte bu da geriye doğru tayin mesela. hani dervişler demişken zikredeyim dedim..

bir yerlerde otururken yan masaya oturduğunu farkettiğiniz ama asla göz göze gelmediğiniz bu yüzden hey seni görüp de tanımamazlıktan geldim itirafında bulunmak mecburiyetinde olmadığınız kişiler vardır. maziden gelirler. âtiye de bulaşmasın istersiniz. mazi sakız gibidir.

dervişlerin mazisi olmaz. çünkü zaman çizgileri yoktur.

ben bir derviş değilim. dervişlerin egzel dosyaları da yoktur. sondan başa akan filmler gibidirler. her temas başa işaret eder.

ne dervişi şimdi nerden çıktı sufi miyim ben. başım ağrıyor. başıma temas etsin biri istiyorum. sondan okusun beni. ondan yani bu kıvranmalar.

abort, retry, fail ?

Özlü söz

2008-05-04T03:03:00.001+03:00

Hattari Hanzo: Revenge is never a straight line. It's a forest, And like a forest it's easy to lose your way... To get lost... To forget where you came in.

Dikkat uzun araf çıkabilir!!

2008-04-25T01:13:00.002+03:00

sen beni öpersen belki de ben fransız olurum
şehre inerim bir sinema yağmura çalar
otomobil icad olunur, zarifoğlu ölür
dünyadaki tüm zenciler kırk yaşından büyüktür.

-senegalliler dahil değil

sen beni öpersen belki de bulvarlar iltihablanır
çağdaş coğrafyalarda üretir cesetlerini siyaset bilimi
o vakit bir sufiyi darplarla gebertebilirsin
hayat bir yanıyla güzeldir canım, sen de güzelsin

-yoksa seni rahatsız mı ettim?

sen beni öpersen belki de aşkımız pratik karşılık bulur
ne ikna edici bir intihar girişimidir şimdi göz göze gelmek
elbette ata binmek gibidir seni sevmek sevgilim
elbette gayet rasyoneldir attan atlamak

-freud diye bir şey yoktur.

sen beni öpersen belki de ben gangsterleşirim
belki de şair olurum seni de aldırırım yanıma
bilesin; göğsümde hangi yöne açmış tek gülsün
yani ya bu eller öpülür, ya sen öldürülürsün.

-haydi iç de çay koyayım.

Muhsin Ünlü.

Bahar şeyleri

2008-04-06T00:19:00.006+03:00

"Sevdiğimiz zaman, aşk o kadar büyüktür ki bir bütün olarak içimize sığmaz; sevdiğimiz insana doğru yayılır, onda kendisini durduran, başlangıç noktasına geri dönmeye zorlayan bir yüzey bulur; işte karşımızdakinin hisleri dediğimiz şey, kendi sevgimizin çarpıp geri dönüşüdür; bizi gidişten daha fazla etkilemesinin, büyülemesinin sebebiyse, kendimizden çıktığını farketmeyişimizdir."

Proust. demiş,

Olay ufkunu aşan titreşimler/ Difransiyel hacim seyahatleri

2008-03-28T22:16:00.006+02:00

Salınım ve uzayda titreyişler. Nereye varacağını bilemeyişler. Arada inleyişler. Bazı bazı gülüşler.

Kendini kaybede kaybede yol alıyor. Ayaklar eller birbirine karışıyor. İki yanından samanyolu ve galaksiler, yeni doğmuş ve henüz ölmüş yıldızlar gelip geçiyor.

Bilinen bir bütünlük arzetmeyen, bununla birlikte bilinmeyen bir bütünü tamamlayan titreyişler.

Titreşenler.

Çok soğuk havalara denk gelmek iyice adetim oldu.
Gün içinde tiril tiril dolaşıp -wide&open office system- akşamları kemiklerim birbirine geçercesine titremek özel zevklerim arasına girdi. İşte böyle anlarda cemrelerin nereye düştüğü, dalların hangi renklerde çiçekler açtığı umrunuzda olmuyor.

Başlangıcı ve bitişi hakkında tahminde bulunamadığınız mevsim değişikliği günleri...Oyuncak gibi oynuyor benle.

İnsanın içini ne ısıtabilir diye düşünüyorum titrediğim zamanlarda: Tango mu?

Yaşayabileceğim olayların ufkuna baktığımda tango listede son sıralarda bile yer almıyor. Bununla birlikte tango ve benzeri latin amerikan dansları insanın zihninde hep iç ısıtan kareler oluşturuyor.

Soğuk havalarda özellikle yapmadığım bir şeyi şimdi de yapmayacağım. Yani toparlamayacağım. Nitekim kırık kemik sıcağı sıcağınayken ağrı yapmaz. Aynı mantıkla düşünceyi toparlama süreci başarılı olursa şayet, zihisel aktivite yargı ile son bulacaktır. Bu da bir soğuma demektir ki titremelerinize titremeler katar. O yüzden toparlamamak lazım. O yüzden soğuk havalarda kasten toparlamıyorum.

Şu günlerde akşamları özellikle, hava soğuk gökyüzü berrak oluyor. Yıldızları seçebiliyorsunuz. Benim açımdan bu sevilesi bir şey. Nitekim boşlukta yolculuk, eş zamanlı olarak gök cisimlerini temaşaa favori fantezilerimdendir.

Yolculuk başlar, dalga dalga, merkezden çevreye, yerden yıldızlara doğru bir seyahate çıkarım.

Soğuktan titrerken, vücut iki hal içindedir:
Birinci hal gevşeme hali ki burada kütle maksimum hacmine ulaşır.
İkinci hal ise büzüşme halidir ki burada kütle minimum hacime çekilir.
Örnek vermek gerekirse dişleriniz birbirine çarparken, dişlerin aralandığı an gevşeme, birbirine çarptıkları an da büzüşme halidir.

İşte tam o anda, yani soğuktan titrerken, yani yıldızlara bakarken, yani tango muydu değil miydi diye düşünürken yukarda bahsettiğim iki hal arasında kütlemin bir kısmı yolculuğa çıkmış oluyor.

İki hal arasındaki fark dalga dalga, merkezden çevreye yerden yıldızlara doğru bir seyehate çıkıyor. Hatta onları da aşıyor. Kendini kaybediyor. Nerede duracağını bilemiyor. İki yanından bilumum gök cisimleri akıp gidiyor.

-Bu durumu dışarıdan izleyen kişinin titreyen insanlarda gözlemlediği ordan oraya mırıldanma abuk subuk alakasız laflar söyleme, bir gülme kikirdeme, bir ağlama mızıldama v.b. davranışlar işte bu nerede biteceğini bilemeyişin belirtileri-

Fark; yani bilinen bir bütünlük arz etmeyen, ama bir bütünü tamamlayan...

Tango, insanın içini ısıtabilir ancak yeterli değil.

Salınım ve uzayda titreyişler.

Ben gurbette değilim; gurbet benim içimde...

2007-11-22T00:45:00.000+02:00

KENT

"Başka diyarlara, başka denizlere giderim, dedin.
Bundan daha iyi bir kent vardır bir yerde nasıl olsa.
Sanki bir hükümle yazgılanmış bir çabam;
ve yüreğim sanki bir ceset gibi gömülmüş oraya.
Daha ne kadar çürüyüp yıkılacak böyle aklım?
Nereye çevirsem gözlerimi, nereye baksam burada
gördüğüm kara yıkıntılarıdır hayatımın yalnızca
yıllar yılı yıktığım ve heder ettiğim hayatımın."

Yeni ülkeler bulamayacaksın, bulamayacaksın yeni denizler.
Hep peşinde, izleyecek durmadan seni kent. Dolaşacaksın
aynı sokaklarda. Ve aynı mahallede yaşlanacaksın
ve burada, bu aynı evde ağaracak aklaşacak saçların.
Hep aynı kente varacaksın. Bir başka kent bekleme sakın,
ne bir gemi var, ne de bir yol sana.
Nasıl heder ettiysen hayatını bu köşecikte,
yıktın onu, işte yok ettin onu tüm yeryüzünde.

Kavafis

Biri bana hep diğerini hatırlatıyor

2007-11-20T02:12:00.000+02:00

7.
Adını "bir gün fazla yaşamak" koyduk.
Ey merak, ey zafer haykırışı, oğlum!
Ellerin ve doğurtucu erkin başdöndüren macerası!
Ey toprağın ve rahmin tükenmez hünerleri*
Güz ki ancak hainin yüreğini soğutur
bir korkağı mahzun kılar kırlangıç sürüleri
sabırla, kin tutarak
gülen günlere ulaşan sesleri bulduk
adına "yaşamak" diyoruz
"düşmana inat bir gün fazla yaşamak!"

Muş'ta bir güz için prelüdler, İsmet Özel

Yeterince görüldü. Bütün kılıklara girdi gizli görüntü.
Yeterince duyuldu. Kentin uğultuları, akşamleyin ve güneşte, ve her zaman.
Yeterince yaşandı. Yaşamın durakları.
-Ey Uğultular ve Gizli Görüntüler!
Yola çıkış, yeni sevgi ve yeni görüntüler içinde.

Yola çıkış, Arthur Rimbaud

Bu iki şiirden hangisini okursam okuyayım bir diğeri anında zihnime düşüyor. Fonetik bir durum olabilir yahut noktalamayla, ünlemlerle alakalı bir çağrışım.
Nasıl olduğunun önemi yok; bu düşüşleri seviyorum.

Değilim

2007-11-16T01:21:00.000+02:00

Başka çaresi yoktur zaten bunun.
Öyle kalırsın, incinirsin.

DENEY-I

2007-11-11T01:18:00.000+02:00

Hindistan cevizi kokusunu duyduğumuzda oturma odasındaydık. Oda maksadı dışında kullanılmıyordu, sadece oturup susuşuyorduk orada.
-Babaannemdir, dedi. Yine kurabiye yapıyor.
Oysaki ikimiz de bilirdik, onun babannesinin tatlı anlaşıyışı sulandırılmış pekmezle sınırlıydı. Sehpaya eğildi, cama yansıdı, sağdan ve soldan baktı kendine:
-Saçlarım dökülüyor. Eskisi gibi değilim, dedi.
-Kim öyle ki?
-Edebiyat mı yaptın, felsefe mi?
-Sadece konuştum.
-Sen de eskisi gibi değilsin.
- Saçların dökülüyor o kadar, dedim.
Kalktı, odasına geçti. Onun, odasına kapanıp her defasında başka biri olarak çıkışlarına alıştım artık. Bu onun evcil hali, vahşiliğine rastgelmedim zaten. Acaba nasıldı o zamanlar?
Kapanışı kısa sürdü. Pijamasını giymek için gitmiş sadece. Geldi odaya, sessizce, kanepeyi incitmeden oturdu.
-Değiştim mi?
-Hep aynısın Osman. Hep değişkensin.
Oturduk, sustuk yine. Hayal kurmak istedim ama onun yanında bunu yapamazdım ki. Gözlerimi kapadım, hayallerimi görmesinden korktum.
-O Hindistan cevizi kokusu nereden geldi ki?
Gözlerimi açıverdim:
-Tropikal bir rüzgâr esmiştir.
-Ta Jamaika'dan buraya öyle mi?
-Jamaika'da hindistan cevizi olur mu?
-Bilmiyorum, hiç gitmedim ki.
-Çay ister misin Osman?
-İstemem.
Onunla konuşmak istiyorum fakat başaramıyorum. Rüyamda görsem keşke, doya doya sohbet etsek. Böyle karşımdayken, elleri dizlerinde, sırtı dimdik, misafir gibi otururken soru bile soramıyorum.
-Eskisi gibi değil miyim sahi?
-Eskiden nasıldın Osman?
-Bence böyleydim.
-Bence de.
Benden önce yaşadığına inanamıyorum, oysa ben ondan önce hiç yaşamamış gibiyim, hatırlamıyorum yaşamışsam da.
Hep bu koridorda yürüdüm sanki, başka ocakta kahve pişirmedim, başka halı silkelemedim, hep bu kahverengi çiçekli halıya bastım.
-Kahverengi çiçek olur muymuş?
-Kahverengi sadece kahvenin rengidir.
-Kahve bitkisinin çiçeği yok mu yani?
-Belki de halımızdaki bir kahvenin çiçeğidir Osman.
Halımız, dedim. Onunla ortak mallarımız var. Beraber kullandığımız fakat her zaman benim temizlediğim eşyalar.
-Ezan mı okunuyor?
-Hayır, televizyonun sesi.
-Bizimkinin mi?
-Bizim televizyonumuz yok ki.
O da biliyor, hatırlıyor ortak olduğumuzu. En azından bunu kabullenmiş durumda. Hindistan cevizi kokusu onu eskiye mi döndürdü acaba?Eski, eskiden nasıldı ki?
Bu kez ben çıktım odadan. O hâlâ dimdik, rahatsız oturuyor. Mutfaktan ince uzun bir bardak aldım. Cam sürahiden doldurdum. "İyi su" içerdi hep. "Hep"diyorum ya, yalan gibi geliyor. Onun eskisini, eski halini sahiden biliyor muyum ki? Düşünmek istemiyorum bunları. Yalnız kaldığımda incecik bir karınca katarı gibi çıkıyor harfler deliklerinden. Sorular oluşturuyorlar birleşerek: "O eskiden nasıldı?"
Elimde bir bardak su ve minik bir hapla odaya döndüm.
-İlacın Osman.
-Acaba saçlarıma iyi gelir mi?
-Başın için değil mi bu, elbet iyi gelir.
-Beni hep kandırıyorsun.
-Sen de beni.
-Ödeşiyor muyuz ne?
-Ödeşiyoruz.
İlacı içti. İyi aile terbiyesi görmüş kızlar gibi ayakta bekledim bardağı bitirmesini. Mutfağa dönünce de yıkayıp tezgahın üzerine ters çevirdim süzsün diye. Ellerimi eteğimde kuruladım. Bu sırada Osman'ın odasının kapısı sessiz bir tıkırtıyla kapandı.
-Yine kendine gitti, dedim.
-Kendimdeyim, diye seslendi. Kulaklarının bu kadar iyi duymasından rahatsız oluyorum. Bu yüzden yazıyorum bunları zaten, beni duymasın diye.
Odama geçerken:
-Bir şey istersen seslen, dedim. Kapıya çıktı:
-Hatırlamak istiyorum, dedi.
Bense ona eskiyi hatırlatmasın diye ne var ne yok atmıştım çöpe.
-Sen çok iyi bir adamdın.
-Yanlış hatırlıyorsun.
-Sen de hiç hatırlamıyorsun, dedim. Gülümsedi. Seviyorum onun bu halini.
-Bu ne kadar sürecek, bu unutmalarım, bu kendimi bilmeyişim.
-Ben seni biliyorum.
-Yeter mi?
-Şimdilik yeter.
-Başım çatlıyor. Kafatasım beynime yetmiyor artık.
-Düzelecek Osman. Her şey düzelecek. İlacın dozunu azalttım, yakında tamamen kurtulacaksın.
-Hatırlayacak mıyım peki?
-Hayır, tamamen unutacaksın.

Aysun Ellidokuzoğlu
birnoktaistanbul-Kasım 2007

Muaccel Beste

2007-11-09T23:54:00.000+02:00

bugün dört taneydiler.

birini gömdüm. birini kırdım. birini yanlışlıkla ezdim. biri beni sevdi.

küllüğe baktığımda yedi taneydiler.

hepsini içtim. şimdi sekiz taneler.

o her gün bir taneydi.

o her gün aklımdaydı.

bazen dilime düşerdi.

bugün onu hatırlamıyorum.

mevsimlerden biri kıştı.

bir diğeri bahar.

ben bazı günler kaçardım.

bazı mevsimlerde çok içtendim.

bazı mevsimlerde çoktu benim adım.

bazı anlarda hissederdim.

bazı günlerde şehir dışındaydı umrum.

titrerdim biraz da başım dönerdi.

tamamen almazdı ama içim.

hep başka bir şey isterlerdi.

söylemeseler de ben bilirdim.

ben bir gün gideceğim.

anlamlı bir fiil olmayacak sayım.

o gün anlayacaklar.

Spartafıs

2007-10-01T02:36:00.000+03:00

Dün gece biraderi sahura kaldırmaya çalışırken kullandığım gaz verici kelimelerden biri de "spartaküs" idi. Valide de bunu duymuş olacak ki beni desteklemek maksadıyle mutfaktan doğru şöyle seslendiğini duydum: "Haydi kalk spartatüs, spartülüs.. aman spartafıs !...". Tabi benim ilgimi çeken en sonuncusu, yani "spartafıs" oldu.

Peki neden?

Öncelikle ilk iki dil sürçüğü kelimeye göre daha müzikal bir yapıya sahip, kulağa hoş geliyor. Ayrıca büyük sesli uyumu kuralına uygunluğu da cabası.

İkinci olarak ikibinyedi yılında Isparta'yla bağlantılı -Sparta'nın bizim Isparta olmadığını biliyorum bu arada- ve sonu fıs'la (s'ler çoğaltılabilir) biten olaylar zinciri yaşamış olmam.

Üçüncü olarak bu aralar sıklıkla dinlediğim/izlediğim youtube'daki "this is sparta!" isimli tekno-kolaj parçayı bana anımsatması. Yazının sonunda görüntülü olarak da vermeyi düşünüyorum, bilginize.

Nedenler çoğaltılabilir...Ancak bu noktada biraderin halinden ve Spartaküsün hayalinden yola çıkarak bir kaç kelam etmek gerek diye düşünüyorum. Evet, düşünüyorum ama bir şey çıkmıyor. Çünkü az evvel gelişen bir sohbet zihnimdekileri uçurdu gitti. Halbuki bir düzine(peh!) kadar metafor çoktan sıraya girmişti bile :)

Neyse, toparlamak gerekirse şayet:

Yattığı yerde uykunun esiri haldeki biraderim, bana spartaküsün çoktan öldüğünü, direnişin ve mücadelenin hikayelerdeki yerini aldığını hatırlattı. Bu aralar zaten hüsranla sonuçlanan mücadele sayım arttığından belki de gerçekten en iyisi koyvermek, uyumak diye düşünüyordum. Üstüne de bu gelince bir dil sürçmesinin bir duruma cuk diye oturduğu nadir anlardan birini yaşadığımı farkettim.

Yani bir Spartalı gibi direnip daha sonra patlak bir lastik gibi fıslıyorsunuz. Olayın özeti bu. Tabi şu soru da geldi aklıma -iç ses: "o zaman sende bir yöntem yanlışı var dostum". Ancak erdemli olmak bu kadar köstek olacaksa niye devamlı tavsiye ediliyor bu sadece yöntem hatası olmamalı, otuza boşuna merdiven dayamış olmamalıyım. Anlamak mümkün değil hakeza toparlamak hiç mümkün değil.

İşte mutfaktan gelen sesler ve benim tahriklerim sonucu biraderim en sonunda kalktı. Uykulu gözlerle bana baktı ve ben son defa "Davran bre artık Spartafıs !" dedim. Mahmur haliyle bir süre daha bana bakmaya devam etti, duraksadı, sayıkladı, doğruldu ve banyoya doğru ağır aksak yürümeye başladı.

Bunlar her sahurda olan şeyler. Lakin bugün biraderimin tam uyanıp da duraksadığı anda ben ona "spartafıs" dedikten sonra aynı düşünceleri içinden geçirip beni tasvip eder bir şekilde şunu söylemesini istedim: "Madness!!!"

-Olaylar üzerinden hezeyanlarımı anlatmaya devam edeceğim-

Bu da klip:

Felsefe aromalı şampuan kepeklere iyi gelir !

2007-09-30T03:22:00.000+03:00

Cuma gecesini cumartesi sabahına bağlayan gece, sahura yakın vakitler, Çengelköy'de bir evin çatı katında, yarısı kaba inşaat halinde bir dairenin bir odasını şark köşesine çevirmişlerse ve bu odada uzun oturup, uykusuzluktan ve yorgunluktan saçma sapan konuşurken duvardaki köstekli saate bakarsanız ve yediye on kalayı gösterdiğini, üstelik bir de eylülün yirmidokuzunu gösterdiğini farkederseniz ve aniden "bugün ayın kaçıydı ya ? yirmidokuzu...." diyerek duvardaki saatin bir yıldır durmuş olduğunu, oraya ilk defa gittiğinizi ve o zamandan beri bekleyip size denk geldiğini farkederseniz, ister istemez bunun sizin için hazırlanmış bir işaret olduğunu düşünürsünüz.

Muhabbet bir şekilde devam ederken konu iyice dönüp dolaşıyor yoruluyor, paramparça aşklar ve köpekler filminden şuna benzer bir repliğin tekrarı ile yeni bir konuya kadar duruluyor: "Tanrıyı güldürmek istiyorsan ona planlarından bahset."

İşler tatsız gitmeye başlayınca birden kaderi anlama çabası içinde bulursunuz kendinizi: "Seçimlerim mi yoksa ne yazdıysa o mu? "

Retorik bir sorudur elbette ama insansınız işte düşünürsünüz. Kader seyrinizin tam orta yerinde bir girdap gibidir. İçine çeker sizi. Kaçmak için işaretleri aramaya başlarsınız; bulursunuz da...

Kulağınıza bir şeyler fısıldayan ihtiyar adam, onca kişi arasında sizin kafanızı hedef olarak seçen bir martı, kitap okurken birden sizinle örtüştüğünü farkettiğiniz iki satır, aynı anda çalmaya başladığınız ıslığın melodisi, küçükken kafanıza gelen toptan bahsederken birden sokaktan yanınıza zıplayan top, sokakta yürürken duvarda gözünüze takılan bir yazı, yine yürürken kesişen iki gözün onun sevdiği rengi taşıyan elbisesi ve elmacık kemikleri...

O kadar çoktur ki, her seferinde döndürdükçe döndürürsünüz yelkenleri. Sonra çaresizce kabul edersiniz; yelkenlerinizi dolduran rüzgar o girdabın etrafında size çemberler ama gittikçe daralan çemberler çizdirmektedir.

Banyolar tuhaf yerlerdir. Sıcak suyu açar ve altına girersiniz. Gevşeme, yumuşama derken zihin bir anda boşta kalır ve işte tam o sırada tüm bu hesaplar kafanıza hücum eder. Su arındırır insanı kirden. Oyun hamuru kıvamına geldiğiniz için duvarları yumruklamak da mümkün değildir çaresizlikten, öfkeden. E su da hazır akıyor, o zaman koyverip ağlayıverirsiniz. Gözyaşlarınızı kimse farketmez üzerinizden akıp giden suyla. Yani evet... Evet aciziz orada da.

Arınırken hep aciziz. Dua ederken acziyeti takınırız üzerimize. Bize, insanoğluna, en çok yaraşan hali. Kulluk ederken ve yaşarken de aciziz. Sadece, işte, nasıl desem banyoda bunun farkına varırsınız bir derece.

Banyodan çıkarken, gözünüzdeki ve yüzünüzdeki kızarıklar, sıcak suyun etkisinin sonucudur. Tüm hesapları sonladırıp banyodan çıkarsınız. Üzerinizde bornoz içinizde kul olmanın, acziyetin hafifliği...

Kader girdabını ve yaptığınız ince hesapları özenle ayıkladığınız işaretleri düşünürsünüz. Sonra akşamleyin döndürdüğünüz muhabbette geçen replik gelir aklınıza. Ve başlarsınız Tanrıyla birlikte gülmeye..

Girizgah

2007-09-28T05:15:00.000+03:00

Hiç soru sormadan hal hatır etmeden otur yanıma.

Bir hikayenin tam ortasına; İhtişamlı yıllarda geçen bir hikayenin tek kahramanının naif bedeninin, belki bizi izlediği belki de tekrar öldüğü ne huzur veren ne de huzur alan yalnızca olanı gösteren dairesinin kıyısına.

Soğuk iliğe işler, ilik kana karışır, kan donar, el uyuşur.

Eline üflersin. Üflerken farkedersin, üflemenin değil içine çekmen gerektiğinin. Var gücünle kapatırsın ağzını. Derin derin çekersin nefesinin ulaşamadığı yerlere kadar. Kaçamak bakışlar bile atamazsın. O kadar anlamlıdır ki dekor ve kişiler. öğrendiğin bütün anlamlar aciz kalır.

Sorulmayan soruları kelimesi olmayan sesler takip eder:

Bir yandan cihan nefes verir hemen arkada cihan yeniden dirilir...
Bir yandan cihan "durma gir" der ...
Bir yandan cihana bir daha gelmek mümkün olsa..
Bir yandan bu beni eviren ve çeviren olsa olsa büyük bir cihangirdir denir..

Bir yandan bitmesindir bir yandan ne başlamıştır ?

İki yaka bir araya gelir ufukta, birbirlerine kavuşacak gibidir. Ama bilirsin ki tarih öncesinden beri kavuşamadı onlar... sonra birbirine koşan iki yaka boğazına dolanan iki el oluverir.

Ustaca işlenmiş taşların arasından izlerken duyduğun hayrete nazire yaparcasına başıboş boğaz rüzgarları vurdukça sinelereni o seni hayrete düşüren sesi var dili yok kılıcı var cismi yok vakitsiz israfillere dönüşürler. Kah kıyam kah secde sonra..

En sonunda sorabildiğin tek soru: kimim ben ?

Akışı bozan ahengi tepen en gereksiz en son soru!
Başlarken değil bittiğinde cevabını anlayacağın sorulmayasıca soru!

Şüpheye düşüren tek şey kim olduğun; dekor belli şahıslar belli o belli cihangir belli..

Sıfır

2007-09-28T05:13:00.000+03:00

Reytingi sıfır programlar en güzel programlardır. İsteyen istediği gibi atar tutar. Hata yapma, hatanın bilinmesi dolayısıyla eleştirilme ihtimali yoktur.

Denize sıfır alanlar ise melankoli ve yalnızlığın en favori semtleridir. Rüzgar yelkenlerinizi alabildiğine doldururken kulaklarınıza fısıldayan uğultu adeta yüzü ve isimleri olmayan kişiler tarafından acınızın ve belki de cesaretinizin şerefine yakılmış en güzel ağıttır. Hiç böyle olmak/kalmak istememişsinizdir, ama hep böyle kalmak işinize bile gelir.

Sıfır numara saç tıraşı delilerin ve haddinden fazla cesurların işidir. Akıldan çıkarılmaması gerekense kelliğin bununla alakası olmadığıdır.

Sıfır yutan elemandır: Onunla çoğaltma yoluna gittiğiniz her şey tükenmek, hatta tükenme fırsatı bulamadan eşitliğin bir yanındaki herhangi bir sembole dönmek kaderiyle başbaşadır.

Sıfır etkisiz elemandır: Onunla yola çıkmaya kalkıştığınızda -üzülerek söylemeliyim- ki bunun farkındasınızdır, karşılaştığınız hiç bir nesneye yahut kişiye etkiniz olmayacak tam aksine her karşılaştığınızla bir yana savrulacak, niteliğiniz, niceliğiniz değişecek ve şöyle bir ayaklarınızın ucuna doğru baktığınızda esir olmanın tarifsiz ızdırabı, "oh be bir şeyler hissedebiliyorum bünyede orijinal olarak" teselli cümlesinin mevzubahis tek hissi olacaktır.

Velhasıl yazının başlangıcı ortası ve bitişi bir sıfır hükmündedir.

Okuyunca hiç bir şey değişmeyecek. Belki ufuk açabilir ama ufuk açıyorsa zaten sıfırsınız demektir.

Sıfır: Çoğumuzun kaçtığı, çoğumuzun olmaktan korktuğu, çoğumuzun talep ettiği, çoğumuzun içten içe kendine yediremediği, çoğumuzun sağından çekindiği, çoğumuzun sol yanına bir şeyler eklemeye çalıştığı, çoğumuzun tükenişi, çoğumuzun dirilişi.

Sıfır!